เธอเดินเข้ามาใกล้ผมกับหมีไช่ขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดผมก็ได้เห็นหน้าเธอชัด ๆ คิ้วกับตาของเธอคล้ายหมีไช่อยู่เล็กน้อย แต่สไตล์การแต่งตัวกลับดูโดดเด่นกว่า แม้แต่ในท่าเดินก็ยังแฝงความเย่อหยิ่งและความเฉียบคม แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอคือสาวงาม เป็นหญิงสาวที่งดงามมาก แม้เมื่อเทียบกับความงามของหมีไช่แล้วจะขาดความลุ่มลึกและความสุขุมไปบ้าง แต่ก็มีความเย่อหยิ่งและความเฉียบคมเพิ่มขึ้นมาชดเชย
หมีหลันกดกระจกรถลง เธอเก็บผมสั้นของตนไว้หลังใบหู พลางยิ้มถามหมีไช่ว่า “พี่สาว ทำไมถึงจอดรถปิดประตูไม่ยอมเข้าไปล่ะคะ”
หมีไช่ยังไม่ทันตอบ สายตาของเธอก็กวาดมาที่ผม แล้วถามหมีไช่อีกว่า “นี่แฟนพี่เหรอคะ”
หมีไช่มองผม แล้วพูดกับเธอว่า “อืม ขอแนะนำตัวนะ เขาชื่อเจาหยาง”
“เจาหยาง นี่น้องสาวฉัน หมีหลัน”
“สีสันหลากหลาย” ผมเชื่อมโยงชื่อของหมีไช่กับชื่อของเธอเข้าด้วยกันในทันที คิดไปว่าเมื่อก่อนนั้นหมีจ้งซิ่นกับหมีจ้งเต๋อคงมีความรักใคร่ในฐานะพี่น้องที่ลึกซึ้ง จึงได้ตั้งชื่อที่มีความหมายเช่นนี้ให้กับลูกสาวของแต่ละคน
ผมยิ้มและทักทายเธอว่า “สวัสดี หมีหลัน”
หมีหลันพิจารณาผมอีกครั้งก่อนจะพูดว่า “ดูท่าทางคุณจะเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมากเลยนะ ถึงได้เป็นแฟนของพี่สาวฉันได้”
ผมอึดอัดเล็กน้อย ไม่รู้จะตอบอย่างไรในทันที
หมีไช่ช่วยคลี่คลายให้ผมว่า “เสี่ยวหลัน ลูกขึ้นรถตัวเองไปก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่จะขับเข้าไป”
หมีหลันมองผมอีกครั้ง แล้วจึงหมุนตัวเดินไปที่รถของตน ส่วนหมีไช่ก็ขับรถเข้าไปในลานบ้าน ผมรู้ดีว่างานเลี้ยงครอบครัวที่ทำให้ผมอึดอัดอายอย่างมากนี้คงเลี่ยงไม่พ้นแล้ว