ครึ่งชั่วโมงหลังจากหลี่เสี่ยวอวิ๋นจากไป ถนนซีถังทั้งสายก็กลับมาสว่างไสวด้วยแสงไฟอีกครั้ง ผมจึงเป่าเทียนในเชิงเทียนดับ กลิ่นควันที่ตกค้างในอากาศจึงยิ่งอบอวลหนักขึ้น
ผมนั่งลงบนเก้าอี้เอนหลังอีกครั้ง หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกง นิ้ววางค้างบนหมายเลขของหมีไช่อยู่นาน แต่ก็ยังกดโทรออกไม่ลง
ความลังเลเช่นนี้ทำให้ผมรู้สึกกังวลใจอย่างที่สุด สุดท้ายก็โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหินข้างตัวด้วยความหงุดหงิด
ผมมองถนนซีถังที่เต็มไปด้วยแสงสีและเสียงเพลงตรงหน้าอย่างใจลอย อดถามตัวเองไม่ได้ว่า: ทำไมในยุคที่รถเบนซ์และบีเอ็มดับเบิลยูวิ่งเต็มถนนแบบนี้ การเริ่มธุรกิจของตัวเองกลับเต็มไปด้วยขวากหนามและความกลัดกลุ้ม?
ความสำเร็จของพวกเขามันง่ายเกินไป หรือว่าตัวผมเองนั้นมองเพียงด้านเดียว เห็นแต่ภาพลักษณ์ที่ดูดีของพวกเขา?
ในตอนนี้ผมรู้สึกสับสน แต่ก็ไม่กล้าดับไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ลุกโชนในใจ จึงถูกดึงรั้งไว้เช่นนี้ ได้ลิ้มรสความยากลำบากของการเริ่มต้นธุรกิจเป็นครั้งแรกในชีวิตท่ามกลางความทุกข์ระทม
ตอนเที่ยงของวันรุ่งขึ้น ผมไปส่งหลี่เสี่ยวอวิ๋นที่สถานีรถประจำทางซีถัง เธอจะเปลี่ยนรถจากที่นั่นไปเซี่ยงไฮ้ แล้วจึงบินตรงจากเซี่ยงไฮ้ไปเซี่ยเหมิน
ตอนร่ำลากัน เราไม่ได้ให้คำอวยพรใด ๆ แก่กันและกัน เธอเพียงขอเงิน 70 หยวนที่เหลือหลังจากตัดผมเมื่อวานไป ดังนั้นตอนนี้ผมจึงมีเงิน 308 หยวนฝากอยู่ที่เธอชั่วคราว
สุดท้ายเรากอดกันเบา ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วต่างก็มุ่งหน้าสู่โลกอีกใบ โลกของเธอกำลังจะมีสายลมทะเล คลื่นทะเล และอาหารทะเลของเกาะกู่ล่างอวี่ ส่วนโลกของผมยังคงเต็มไปด้วยความเคอะเขินเมื่อขาดเงิน