เรื่องสถานะของหมีไช่ไม่ใช่สิ่งที่ต้องปิดบัง ผมบอกหลี่เสี่ยวอวิ๋นอย่างตรงไปตรงมา: "คุณเคยได้ยินศูนย์การค้าจัวเหม่ยที่ซูโจวไหม?"
"รู้จัก เป็นห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอนด์ที่สุดในซูโจวเลยใช่ไหม?"
ผมพยักหน้า: "อือ จัวเหม่ยเป็นธุรกิจที่พ่อของหมีไช่ก่อตั้งขึ้นมาเอง ตอนนี้เธอดำรงตำแหน่งซีอีโอของจัวเหม่ย"
หลี่เสี่ยวอวิ๋นคาดไม่ถึงถึงกับเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามผม: "งั้นคุณคงกดดันน่าดูเลยล่ะสิ?"
"เราอยู่กันคนละโลก"
"แล้วตอนนี้พวกคุณ...?"
ผมยิ้มแห้ง "ช่วงก่อนเรามีปัญหากันนิดหน่อย แต่เร็วๆ นี้เธอไปอเมริกา ห่างกันคนละทวีป ผมเองก็ไม่รู้จะนิยามความสัมพันธ์ของเราตอนนี้ยังไง"
หลี่เสี่ยวอวิ๋นพยักหน้า ไม่ถามอะไรต่ออีก ส่วนผมเร่งความเร็วรถขึ้นอีกนิด ระหว่างที่เธอเงียบงัน ไม่นานเราก็กลับถึงเคอะเส่อ
เราสองคนลงรถคนละฝั่ง หลี่เสี่ยวอวิ๋นจ้องผมไม่วางตา
ผมถามด้วยความสงสัย: "เป็นอะไร?"
"คุณไม่ได้ตัดผมอีกนานแล้วนะ?"
ผมหยิบมือลูบเส้นผมตัวเองด้วยความเคยชิน แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจ: "ก็ไม่ได้ยาวมากนี่นา!"
"ผู้ชายต้องดูมีพลังมีชีวิตชีวาหน่อย ไปตัดเถอะ"
"พรุ่งนี้เถอะ ผมยังไม่ได้กินข้าวเลย"
"เรื่องนั้นง่ายมาก เดี๋ยวฉันทำกับข้าวให้ คุณไปตัดผม พอกลับมาก็ได้กินพอดี"
"คุณอุตส่าห์มาซีถังทั้งที ยังต้องมาทำครัวให้อีก ผมเกรงใจแย่!"
หลี่เสี่ยวอวิ๋นไม่สนใจ เร่ง: "เร็วเข้าเถอะ ฉันไม่อยากให้คุณกลับมาตอนกับข้าวเย็นแล้ว"
ความดื้อรั้นของเธอทำให้ผมอึดอัดนิดหน่อย แต่ก็ตกลง พาเธอเข้าไปในเคอะเส่อ แนะนำให้รู้จักกับถงจื่อ