เข้าไปในบาร์แล้ว อาจารย์หลัวกับข้า ซีซี หามุมเงียบ ๆ นั่งลง สั่งเบียร์มากินระหว่างรออาฟงจัดกิจกรรม สามคนก็คุยกันต่อ
คุยไปคุยมา ซีซีดูนาฬิกาแล้วขัดจังหวะข้ากับหลัวเปิ่น “หมีเอ๋อขึ้นเครื่องจากปักกิ่งไปนิวยอร์กตอนเก้าโมงเช้า ตอนนี้น่าจะใกล้ถึงแล้วนะ”
ข้าลองคำนวณเวลา ถ้าถึงสนามบินซูตูปักกิ่งตอนเก้าโมงเช้า เมื่อคืนหมีไช่คงออกเดินทางตั้งแต่เที่ยงคืนแล้ว
จัดตารางแน่นขนาดนี้ ดูท่าเว่ยหรานไม่ได้โกหกข้า หมีไช่คงเสียงานเสียการไปมากจริง ๆ เพราะตามหาข้า
ข้อดีคือพิสูจน์ว่าหมีไช่ใส่ใจข้า แต่ข้อเสียคือ เรื่องที่ข้าไม่เอาถ่านก็กลายเป็นภาระให้หมีไช่อีกครั้ง
ซีซีดันข้า “คิดอะไรอยู่”
ข้าได้สติ ยกเบียร์ขึ้นดื่มอึกหนึ่งแล้วตอบ “เปล่านี่”
ซีซีจ้องข้า “เมื่อกี้ข้าบอกว่าหมีเอ๋อใกล้ถึงนิวยอร์กแล้ว เจ้าไม่คิดจะทักไปถามหน่อยหรือ”
ข้าพยักหน้ารับว่าจะถาม แต่ก็รู้สึกว่าพูดอะไรไปก็แข็ง ๆ จึงถามซีซี “นี่ ผู้เชี่ยวชาญจิตวิทยาความรัก ข้าควรพูดอะไรดี”
“อย่าพูดไร้สาระ เรียกที่รักหรือทูนหัวก็พอ”
“มันดีหรือ”
ซีซีพยักหน้ายืนยัน
ข้าดันหลัวเปิ่นซึ่งนั่งสูบบุหรี่เงียบ ๆ “เปิ่นเอ๋อ ปกติเจ้าเรียกซีซีว่าอะไร”