หลังจากดูหนังจบเรื่องหนึ่ง ฉันกับหลี่เสี่ยวอวิ๋นก็เดินไปตามถนน ในมือเธอยังถือถังป๊อปคอร์นที่กินไม่หมด ส่วนฉันถือโค้กกระป๋องหนึ่ง
ฉันดื่มโค้ก หลี่เสี่ยวอวิ๋นกินป๊อปคอร์น ทั้งคู่เดินคุยกันไปพลาง
ฉันถามหลี่เสี่ยวอวิ๋นว่า "เธอว่าไหม ถ้าพวกเราสองคนคบเป็นแฟนกันแล้วทำงานอยู่บริษัทเดียวกัน มันจะผิดกฎของบริษัทหรือเปล่า"
หลี่เสี่ยวอวิ๋นส่ายหน้าตอบว่า "ไม่หรอก บริษัทเราเป็นบริษัทโฆษณา วัฒนธรรมองค์กรค่อนข้างเปิดกว้าง ในบริษัทมีคู่รักเป็นแฟนกันหลายคู่เลยนะ!"
ฉันดึงหลี่เสี่ยวอวิ๋นที่กำลังเดินไปข้างหน้าไว้ เธอมองฉันด้วยความไม่เข้าใจ ฉันทำสีหน้า "เคร่งขรึม" ถามว่า "เสี่ยวอวิ๋น ฉันเข้าใจว่าตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหม"
หลี่เสี่ยวอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เจาหยาง เมื่อกี้เธอจงใจถามอย่างนั้นใช่ไหม"
"ใช่ เรื่องนี้พูดตรงๆ เกินไปไม่ได้ ถ้าเธอไม่เต็มใจ ฉันก็ไม่มีทางลงให้"
"เธอทำอะไรมีระบบระเบียบดีนะ เป็นวัตถุดิบชั้นดีของนักวางแผนเลย!" หลี่เสี่ยวอวิ๋นพูดยิ้มๆ
"เธอเองก็เก่งเรื่องเบี่ยงประเด็น วัตถุดิบชั้นดีของฝ่ายขายเหมือนกัน!" ฉันตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
หลี่เสี่ยวอวิ๋นกลับเลิกทำหน้าล้อเล่น ทำสีหน้าจริงจังมากถามว่า "เจาหยาง เธอคิดว่าเราจะใช้ชีวิตร่วมกัน แล้วแต่งงานกันได้จริงๆ เหรอ"
ฉันเงียบไปนานแล้วพยักหน้าพูดว่า "ได้ อย่างน้อยฉันก็ยินดีจะพยายาม จะดิ้นรน... และความปรารถนาที่จะดิ้นรนแบบนี้ ตลอด 20 กว่าปีที่ผ่านมาฉันไม่เคยมีมาก่อน"