หลังจากอาบน้ำเสร็จก็นอนลงบนเตียง คิดว่าเมื่อไม่มีเสียงประทัดแล้วยามดึกจะเงียบสงบลงบ้าง แต่นอกหน้าต่างกลับมีเสียงฝน "ติ๊กต๊อก" ดังขึ้นอีก
ความคิดของฉันก็จมลงสู่ห้วงแห่งสายฝนนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วย้อนกลับไปยังคืนฝนตกที่ได้พบเธอครั้งแรก
ตอนนั้นฉันอยู่ในสภาพที่สิ้นหวังมาก จนไร้ที่ไปในเมืองที่คุ้นเคย ส่วนเธอในวันนั้นก็รังเกียจฉันมาก ถึงขั้นในสายฝนที่เทกระหน่ำนั้นก็ยังไม่ยอมหยิบยื่นร่มให้ฉันสักคัน แต่ฉันกลับหน้าด้านไปขโมยเอาแต่ธนาคารของเธอมาได้ แล้วหลังจากนั้นโชคชะตาของเราก็ถูกฉีกกระชากให้มาพันเกี่ยวกัน
ต่อมา ฉันปฏิบัติต่อเธออย่างหยาบคาย เธอก็เลยวางแผนหลอกให้ฉันออกไปนอกเมือง ฉันต้มน้ำขิงต้มให้เธอที่กำลังเป็นหวัด เธอก็ไปโรงพักช่วยฉันที่ทะเลาะตีกับคนอื่นออกมา เรามักจะทะเลาะกัน และก็มักจะให้ของขวัญกัน บางครั้งเธอรำคาญที่ฉันน่าเบื่อ แต่บางครั้งก็กลับอยู่เป็นเพื่อนฉันตอนที่ฉันกำลังน่าเบื่อ ดังนั้นเราจึงไปเล่นรถแข่งที่ลาน นั่งเล่นม้าไม้ที่หน้าร้านสะดวกซื้อ... ภาพเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ค่อยๆ ร้อยเรียงเป็นความมหัศจรรย์ของโชคชะตา และยังร้อยเรียงเป็นความรักที่ฉันมีต่อเธอ คิดว่าเธอเองก็คง... แต่จะต้องทำอย่างไรถึงจะปกปักรักษาความรักนี้ไว้ได้อย่างมั่นคง?
ฉันที่กำลังมีความสุขอยู่ในความสงบ จู่ๆ ก็รู้สึกกระวนกระวายและไม่มั่นคงขึ้นมา...
จุดบุหรี่มวนหนึ่ง พออารมณ์สงบลงบ้างแล้ว ในที่สุดฉันก็ส่งข้อความวีแชทไปหาเธอ: "หลับยัง?"
"ยังเลย กำลังดูละครทีวีอยู่"
"ฝนตกแล้ว ได้ยินมั้ย?"
"ตกแล้วเหรอ?"
"เธอปิดทีวี ก็จะได้ยินแล้ว"
"เดี๋ยวก่อนนะ ดูตอนนี้ให้จบก่อน"