หลังจากพักอยู่ที่ซวีโจวอีกหนึ่งวัน ผมกับหมีไช่ก็กลับมาที่ซูโจว ทานอาหารเย็นด้วยกันเสร็จแต่หัวค่ำ เธอก็กลับไปยังย่านคนรวยที่เธออาศัยอยู่ ส่วนผมกลับมาที่ห้องเก่า
เนื่องจากความเหนื่อยล้าจากการขับรถทางไกล ผมจึงเข้านอนพักผ่อนตั้งแต่หัวค่ำ หลับไปอย่างมึนงงสองชั่วโมงก็ตื่น หลังจากนั้นไม่ว่าจะทำอย่างไรก็นอนไม่หลับอีกเลย
ด้วยความเบื่อหน่าย ผมหยิบนิตยสารเล่มหนึ่งมานอนอ่านบนเตียง จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องกีตาร์ขึ้นมาได้ เจี่ยนเวยก็เอากีตาร์ไปอย่างนี้เลย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ผมก็ควรต้องขอโทษอาหนันสักหน่อย คิดได้ดังนั้นจึงโทรหาอาหนันทันที
ไม่นานอาหนันก็รับสาย ผมพูดกับเขาว่า “อาหนัน เรื่องกีตาร์เจี่ยนเวยบอกผมแล้วนะ ขอโทษด้วยจริงๆ!”
อาหนันหัวเราะด้วยน้ำเสียงเจื่อนๆ “แฟนเก่าของนายนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ… ไม่ได้ๆ นายต้องเลี้ยงข้าวผมเป็นค่าขวัญ!”
“เธอทารุณนายยังไงหรือ?”
“อย่าพูดถึงเลย อย่าพูดถึงเลย ฝันร้ายชัดๆ!”
ผมได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ด้วยความจนใจ แน่นอนว่าผมรู้ดีว่าเจี่ยนเวยมีความเด็ดเดี่ยวแค่ไหน เงียบไปครู่หนึ่งจึงพูดกับอาหนันว่า “ตอนนี้นายว่างไหม? เลี้ยงเหล้าสักหน่อย”
“ได้สิ จะไปบาร์หรือเข้าร้าน?”
“บาร์มันวุ่นวายเกินไป เข้าร้านแล้วกัน”
……
ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ผมสั่งหม้อไฟเนื้อแกะ กินเหล้าไปด้วย เม้าท์มอยไปด้วยกับอาหนัน
ผมรินเหล้าให้ตัวเองหนึ่งแก้วก่อน ยกขึ้นแล้วพูดกับอาหนันอย่างรู้สึกผิด “เรื่องกีตาร์ เพื่อนเอ๋ย ผมขอโทษจริงๆ รอให้ผมคล่องมือแล้วจะคืนให้นายทันที”
อาหนันยกแก้วขึ้นชนกับผมแก้วหนึ่ง แต่กลับทำหน้าตูมๆ “น้องชาย! เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาเลย แต่ที่สำคัญฉันเสียดายกีตาร์ตัวนั้นว่ะ! นายว่าแฟนเก่านายน่ะ เธอเล่นดนตรีเป็นรึไง กีตาร์ดีๆ ตัวนั้นพอตกไปอยู่ในมือเธอก็กลายเป็นแค่ของโชว์… เฮ้อ!”