ระบบจ่ายไฟของคฤหาสน์ฟื้นคืนกลับมาแล้ว
เหมิงซีถังผลักประตูเข้าไป เห็นรอยเลือดยาวเหยียดเต็มทางเดิน หายใจติดขัดไปชั่วขณะ
รอยเท้าเลือดที่สะเทือนใจที่สุด ทอดยาวจากหน้าประตูห้องของเธอไปจนสุดทางเดิน
จู่ ๆ เธอนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบหันไปมองประตูห้องนอนของตัวเอง
แค่ชำเลืองมองเพียงครั้งเดียว เหงื่อเย็นก็ซึมออกมาจากหน้าผากขาวผ่องของเธอ
บนบานประตูเต็มไปด้วยรอยฝ่ามือเลือดแน่นขนัด
"ดูขนาดรอยมือแล้ว น่าจะเป็นมือของผู้หญิง"
เหมิงซีถังกำปืนพกแน่น เดินต่อไปอย่างระมัดระวัง
ห้องที่เธอพักอยู่ด้านหลังคฤหาสน์ เป็นสถาปัตยกรรมปราสาทสไตล์ยุโรปโดดเดี่ยว โดยปกติมีแม่บ้านเพียงหกคนพักอยู่ชั้นล่างเพื่อดูแลความเป็นอยู่ของเธอ
รอยฝ่ามือเลือดพวกนั้น มีโอกาสสูงมากที่แม่บ้านคนใดคนหนึ่งทิ้งเอาไว้
เหมิงซีถังสวมชุดนอนบางเฉียบ ลมหนาวพัดกรูเข้าทางเดิน พัดชายชุดของเธอปลิวไสว
กลิ่นคาวเลือดในอากาศหนักหน่วงยิ่งขึ้น เต็มไปด้วยความรู้สึกไม่สบายตัวที่น่าคลื่นไส้
เหมิงซีถังเดินตามรอยเลือดไปจนถึงบันได
บนทุกขั้นของบันได มีรอยเท้าเลือดระเกะระกะทิ้งไว้
คลุมเครือไม่ชัดเจน เธอได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือแผ่วเบาจากใต้ถุน หากไม่ฟังให้ดี ๆ เสียงนั้นก็คงถูกกลบด้วยเสียงฝนไปง่าย ๆ
"ช่วย...ช่วยด้วย..."
เหมิงซีถังหายใจถี่ขึ้น กำปืนพกแน่นแล้วเดินลงบันไดอย่างแผ่วเบา
เดินไปได้ครึ่งทาง ขาทั้งสองข้างของเธอแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับที่ เห็นเพียงห้องโถงด้านหน้าที่สว่างไสว กลายเป็นสนามประหารสุดสยองไปเสียแล้ว
บนพื้นหินอ่อน ศพสองร่างอันน่าอดสูแทบจำเค้าโครงเดิมไม่ได้
ใบหน้าของพวกเธอถูกกัดกินจนเกลี้ยงเหลือเพียงความว่างเปล่า ดวงตากับปากเหลือไว้เพียงโพรงเลือดอันน่าขนลุก ส่วนช่องท้องถูกอะไรบางอย่างฉีกเปิด ไส้ในไหลทะลักเต็มพื้น
สิ่งเดียวที่พอจะระบุตัวตนพวกเธอได้ คงเป็นเพียงชุดทำงานของแม่บ้านที่ยังสวมอยู่บนร่าง
แต่ทว่า...
สิ่งที่ทำให้เหมิงซีถังขนหัวลุกยิ่งกว่านั้นคือ...
ไม่ไกลออกไป แม่บ้านคนหนึ่งกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น ยังคงกัดกินแขนข้างหนึ่งที่เนื้อเละเลือดอาบไม่หยุด
ราวกับได้กลิ่นของคนเป็น เธอหยุดชะงักการกัดกิน ศีรษะแข็งทื่อ ๆ ค่อย ๆ หันไปทางเหมิงซีถัง
เมื่อสายตาสบกัน เธอส่งเสียงคำรามออกจากปาก
วินาทีถัดมา คลุ้มคลั่งราวคนบาปุ่งตรงไปทางเหมิงซีถัง
ใบหน้าเหมิงซีถังซีดขาวไร้สีเลือด มือตอบสนองโดยสัญชาตญาณยกปืนขึ้น
"ปัง——"
เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด
แม่บ้านที่คลุ้มคลั่งนั่นถูกยิงทะลุขมับ ล้มลงกับพื้นแข็งทื่อ
จัดการแม่บ้านเสร็จ อีกมือหนึ่งของเธอยังคงกำราวบันไดแน่น
การสูญเสียสติ การกัดกินซากศพ บวกกับพฤติกรรมกักตุนเสบียงอย่างประหลาดของหยานจิ่ว สถานการณ์เช่นนี้ทำให้ในใจของเธอผุดข้อสันนิษฐานอันน่าสะพรึงกลัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน
หรือว่าโลกจะถึงคราวแตกสลายจริง ๆ กัน?
ขณะนั้นเอง ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเหมิงซีถังอย่างไม่ทันตั้งตัว
เขาสวมชุดทักซิโดสุดประณีต ผมสีเงินที่ปกติหวีเป็นระเบียบกลับยุ่งเหยิง สายตาจ้องเขม็งไปทางเหมิงซีถังอย่างละโมบ
ริมฝีปากเหมิงซีถังขยับ พึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ "ลุงหลี่..."
แต่คนตรงหน้าคนนั้นไม่ใช่พ่อบ้านหลี่คนเดิมอีกต่อไป เขาได้กลิ่นปืนจึงรีบมาที่นี่ เมื่อเห็นคนเป็น น้ำลายสีน้ำตาลแดงก็ไหลออกจากมุมปาก
ความอยากอาหารครอบงำร่างกายของเขาก้าวเข้าใกล้เหมิงซีถังทีละก้าว...
เหมิงซีถังยกปืนขึ้น แต่นิ้วที่กำลังจะเหนี่ยวไกกลับลังเล
เธอเป็นผลผลิตจากการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล หลังเธอเกิด พ่อแม่ราวกับทำภารกิจสำคัญเสร็จสิ้น ทิ้งเธอไว้ในคฤหาสน์ตระกูลเหมิงให้พ่อบ้านหลี่เลี้ยงดู แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันใช้ชีวิตของตัวเอง
ในใจอันเย็นชาของเธอ มีเพียงพ่อบ้านหลี่เท่านั้นที่เป็นญาติแท้จริง
ในขณะที่เธอกำลังลังเลอยู่นั้น...
"ปัง——"
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ใช่ฝีมือเหมิงซีถัง
พ่อบ้านหลี่ที่ถูกยิงทะลุหัวล้มลงกับพื้น เลือดกระเด็นเปื้อนชุดนอนสีขาวบริสุทธิ์ของเหมิงซีถัง
หยานจิ่วยืนอยู่หลังศพ เก็บปืนลงอย่างไม่มีความรู้สึกใดบนใบหน้า
"หยานจิ่ว นายฆ่าลุงหลี่?"
ปืนในมือเหมิงซีถังชี้ไปที่หัวของหยานจิ่ว ในดวงตาที่แดงก่ำวูบไหวไปด้วยความขัดแย้ง
หยานจิ่วมองดูท่าทางของเธอ แววเยาะเย้ยตนเองวาบผ่านในดวงตา
เพื่อมาช่วยเหมิงซีถัง เขาระหว่างทางจัดการซอมบี้ไปแล้วหลายสิบตัว เกือบหลายครั้งที่ตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง
เขารังเกียจตัวเองในตอนนี้ ทั้งที่ชาติก่อนถูกเหมิงซีถังทำให้ตายอย่างไม่มีที่ฝังศพ
แต่ทว่า...
คนที่วางแผนจองล้างจองผลาญเขาคือเหมิงซีถังชาติก่อน
ไม่เกี่ยวกับเหมิงซีถังชาตินี้เลย...
บางที เขาอาจไม่ควรเอาความแค้นชาตินี้มาลงกับเหมิงซีถังชาตินี้ก็ได้?
แล้วเหมิงซีถังก็ไม่ได้ฉลาดอะไรซะด้วย เธอชาติก่อนก็แค่ถูกผู้หญิงเลวนั่นหลอกใช้เท่านั้น
คนที่ควรตายจริง ๆ คือผู้ชายเลวคนนั้น
ชาตินี้แค่ไม่ให้เหมิงซีถังได้เข้าใกล้เขา ทุกอย่างในต้นฉบับก็จะไม่เกิดขึ้น...
ระหว่างทางมา หยานจิ่วโน้มน้าวตัวเองได้สำเร็จแล้ว
แต่จนกระทั่งได้เจอเหมิงซีถัง เขาถึงได้รู้ว่าตัวเองผิดถนัด
ผู้หญิงคนนี้ในกระดูกมีความเย็นชาและเห็นแก่ตัว ไม่รู้จักคุณรู้จักโทษ เธอไม่คู่ควรให้ช่วยชีวิตซะด้วยซ้ำ!
ถ้าช่วยเธอไว้ เขาคงได้ซ้ำรอยชาติก่อนอีกครั้งแน่นอน
หยานจิ่วยกมือขึ้น เช็ดคราบเลือดบนใบหน้า ใบหน้าหล่อเหลาเดิมท้าท่าทีในยามนี้เย็นชาเกินหยั่งถึง ราวกับห้วงเหวลึกสังหาร
มุมปากเขายกยิ้มเยาะ พูดไปพร้อมกับเดินเข้าใกล้เหมิงซีถัง
"คุณหนูใหญ่ช่างเป็นคนเนรคุณโดยแท้"
"ลุงหลี่กลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว การที่ผมฆ่าเขา ก็เพื่อช่วยคุณ"
"แต่ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าคุณหนูใหญ่เป็นคนอกตัญญู ผมก็ควรจะนั่งมองลุงหลี่กัดกินคุณหนูใหญ่ให้ตายไปเสีย"
เหมิงซีถังสัมผัสได้ถึงอันตรายในแววตาเขา ในขณะที่หยานจิ่วเดินบีบเข้ามาทีละก้าว เธอยกปืนจ่อที่หน้าผากของหยานจิ่ว
"หยานจิ่ว ตอนนี้นายคิดจะก่อการกบฏหรือไง?"
นิ้วบนไกปืนที่สุดท้ายก็ไม่ได้กดลง เหมิงซีถังยกอีกมือขึ้น หมายจะฟาดหน้ากลับไปอย่างที่เคยทำกับหยานจิ่ว
แต่ทว่ามือเพิ่งยกขึ้น...
มือหยาบกร้านก็ฉวยข้อมือของเหมิงซีถังไว้ทันที
พร้อมกันนั้น ปืนพกในอีกมือก็ถูกแย่งไปได้ง่ายดาย
เอวของเหมิงซีถังถูกกดทับกับราวบันได ร่างกายแทบทั้งตัวลอยค้างกลางอากาศไหวเอนไปมา
ถ้าหยานจิ่วปล่อยมือ เธอก็จะร่วงหล่นจากด้านบนลงไปทันที
ใบหน้าหยิ่งผยองนั้นเริ่มเผยความตื่นตระหนก มือเผลอโอบไหล่ของหยานจิ่วโดยไม่รู้ตัว
ขณะนี้ สถานการณ์明明อันตราย แต่ท่าทางของทั้งสองกลับชวนคลางแคลงใจยิ่งนัก
และเมื่อสายตาสบกัน แววตาของชายหนุ่มที่ทอดต่ำลงนั้นเย็นชาจัดจ้านยิ่งนัก
มือของเขาลูบคลำคอเรียวบางของเหมิงซีถัง ปลายนิ้วหยาบกร้านทิ้งรอยแดงจาง ๆ ไว้บนผิวกายขาวผ่อง
"แก...ไอ้สารเลว"
เหมิงซีถังรู้สึกอับอายเล็กน้อย จ้องเขม็งหยานจิ่วด้วยแววตาคมกริบ
จนกระทั่งคอถูกนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มค่อย ๆ บีบรัด ร่างกายของเธอก็แข็งทื่อขึ้นมาทันที
เสียงหัวเราะแหบพร่าและคลั่งไคล้ของชายหนุ่มดังแผ่วเบาข้างหูเธอ "ที่แท้คุณหนูใหญ่ก็มีทีกลัวเหมือนกันนี่นา"
เหมิงซีถังเม้มริมฝีปากแน่น สายคล้องชุดนอนเส้นบางหลุดร่วงอย่างเชื่องช้า
เธอราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ความรู้สึกอับอายนั้นยิ่งทวีมากขึ้น
แต่สิ่งที่จินตนาการไว้ไม่ได้เกิดขึ้น คอของเธอถูกบีบรัด หยกที่ห้อยอยู่บนหน้าอกถูกดึงออกอย่างแรง
ได้หยกมาแล้ว ในสายตาของหยานจิ่ว เหมิงซีถังก็ไร้ค่าอย่างสิ้นเชิง
แต่มองดูคุณหนูใหญ่ที่เคยสูงส่งไม่เคยมองใครในสายตาคนผู้นี้ เขาหัวเราะเย็นชา
"คุณหนูใหญ่ ตอนนี้ไม่ใช่ยุคที่ตระกูลเหมิงของเธอจะยื่นมือมาบดบังฟ้าอีกต่อไปแล้ว"
"ยุคสิ้นโลกแล้ว ใครจะไปตามใจเธอ"