สายตาเย็นเยียบเสียดกระดูกกวาดผ่านใบหน้าซีดขาวของเหมิงซีถัง มุมปากของหยานจิ่วยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่สนใจผู้หญิงใจดำคนนี้อีกต่อไป
ฝ่ามือกำหยกชิ้นนั้นแน่น ไออุ่นที่เธอทิ้งไว้บนหยกยังร้อนผ่าวเป็นพิเศษ
แววตาของหยานจิ่วมืดลงเล็กน้อย ยิ่งเย็นชาเข้าไปอีก
——เหมิงซีถัง
——ชาตินี้ไม่มีฉันคอยปกป้องเธอแล้ว ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าความหยิ่งผยองกับศักดิ์ศรีของเธอจะรักษาไว้ได้นานแค่ไหน
รับมือกับผู้หญิงแบบนี้ เขาไม่จำเป็นต้องลงมือแก้แค้นด้วยตัวเองเลย
เขาแค่ยืนดูอยู่เฉย ๆ รอให้เธอพบจุดจบที่คาดเดาได้อยู่แล้ว
เหมิงซีถังถูกหยานจิ่วสะบัดมือปัดออก คุณหนูใหญ่ที่เคยถูกประคบประหงมมาตลอดชีวิต ได้ลิ้มรสความอัปยศเป็นครั้งแรก
ตอนหยานจิ่วหันหลังให้เธอ ปืนในมือของเธอก็เล็งไปที่ท้ายทอยของเขา...
แต่พอนึกถึงพฤติกรรมกักตุนข้าวของอย่างผิดปกติของหยานจิ่วในช่วงสองวันนี้ เหมิงซีถังก็ลดปืนลง
หยานจิ่วต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ เธอต้องหาคำตอบจากเขาให้ได้
“หยานจิ่ว นายจะไม่สนใจฉันอีกแล้วจริง ๆ เหรอ”
เสียงนุ่มนวลปนสะอื้นแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลังหยานจิ่วอย่างกะทันหัน
ฝีเท้าของหยานจิ่วชะงักกึก ร่างกายหันกลับไปเองโดยไม่อาจควบคุม
บนขั้นบันได ดวงตาฉ่ำชื้นของเหมิงซีถังกำลังจ้องมองเขา
ใบหน้างดงามเปี่ยมความหยิ่งผยองนั้นเจือความดื้อรั้นและความหวาดกลัวจาง ๆ
นิ้วมือของเธอกำชายกระโปรงนอนไว้แน่น คราบเลือดที่กระเซ็นเปื้อนอยู่บนนั้นดูราวกับดอกเหมยแดงที่กำลังเบ่งบาน
ผมยาวดำขลับสยายลงบนไหล่ผอมบาง ยิ่งขับให้เธอดูเปราะบางเป็นพิเศษ
แต่หยานจิ่วรู้จักเธอดีเกินไป!