คังหลัวเรียกเข้าเฝ้าอู๋ฉงโจว
เขาไม่เหลียวแลพระเจ้าเต๋อ แต่กลับเหลียวแลเงินทองของพระเจ้าเต๋อ
รถม้าหลายสิบคันบรรทุกทองคำ เงิน เพชรนิลจินดา และแพรไหมเส้นผ้า คนโง่เท่านั้นที่จะไม่รับ
เมืองหยางโจว ซึ่งเคยเป็นตำหนักอ๋องเซียง บัดนี้กลายเป็นตำหนักของคังหลัวเสียแล้ว
ขบวนของอู๋ฉงโจวเคลื่อนเข้าเมืองอย่างมโหฬาร
เมื่อคังหลัวยึดเมืองหยางโจว ไม่ได้ล้างเมืองสังหารชาวบ้านอย่างโหดเหี้ยม
แต่สำหรับผู้ที่ต่อต้าน ก็ไม่ได้ปล่อยข้ามคน
คังหลัวเป็นคนที่เฉลียวฉลาดยิ่งนัก เขาชัดเจนดีว่าเส้นแบ่งของหนิงเฉินอยู่ตรงไหน
เขายังเกรงกลัวหนิงเฉินอยู่มาก
หากวันหนึ่งหนิงเฉินยกทัพบุกเมืองหลวงต้าเสวียน กลายเป็นเจ้าของแผ่นดินต้าเสวียนขึ้นมา ด้วยนิสัยของเขา หากเกิดการสังหารหมู่ ย่อมถูกลงโทษย้อนหลังแน่นอน
ทว่าชีวิตของชาวเมืองหยางโจวกลับไม่ลืมต้าย
พวกเขาคือราษฎรแห่งต้าเสวียน เมื่อชาวหนานเยว่ยึดเมืองหยางโจว พวกเขาจึงกลายเป็นทาส... ทาสคือสิ่งที่ต่ำต้อยที่สุดในโลกนี้ เป็นเป็นตายล้วนขึ้นอยู่กับปากเสียงของนายเจ้า
พอได้ยินว่ามีขุนนางต้าเสวียนเข้าเมืองมา
ชาวบ้านคิดว่าชีวิตทาสของพวกตนกำลังจะสิ้นสุดลง!
"ขุนนางใหญ่ของต้าเสวียนมาแล้ว เราจะได้กลับสู่ต้าเสวียนเสียที"
"ดีแท้... ขอพระเจ้าเต๋อทรงพระเจริญ ที่สุดไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป!"
"ท่านทหารเอ๋ย หนานเยว่จะคืนเมืองหยางโจวให้ต้าเสวียนแล้วหรือไม่?"
ถนนสองข้างมีทหารหนานเยว่เฝ้ายาม
ชาวบ้านทำได้เพียงมุงดูอยู่ริมถนน
ชายร่างโค้งงอคนหนึ่งตื่นเต้นจนตัวสั่น เอ่ยถามทหารหนานเยว่ที่ขวางพวกเขาเอาไว้
ทหารหนานเยว่ยิ้มเยาะ เต็มหน้าด้วยความเหยียดหยามว่า "เจ้าคิดมากเกินไป ขบวนนี้มิใช่ขบวนของทูตแห่งต้าเสวียนของเจ้าจริง