บ่าวรับใช้แห่งเรือนโสเซี่ยนรีบพยักหน้า "ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ หนูไฉเห็นกับตาตัวเอง"
หนิงเฉินก้มมองเขา "เจ้าชื่ออะไร"
"หนูไฉชื่อจูหลิ่วพ่ะย่ะค่ะ"
"ดีแล้ว จูหลิ่ว เจ้าจงเล่าเรื่องที่เห็นและได้ยินในคืนนั้นมาให้เปิ่นหวังฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน!"
"รับทราบ!" จูหลิ่วคุกเข่าลงกับพื้น ก้มหน้าต่ำ พูดตะกุกตะกักว่า "เมื่อครึ่งเดือนก่อนราวยามลิง หนูไฉลุกขึ้นเข้าห้องสุขา จึงเห็นท่านโสเซี่ยนพานางระบำนั้นเข้าไปในห้อง"
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ "ครั้งนั้นท่านโสเซี่ยนเห็นเจ้าหรือไม่"
จูหลิ่วส่ายหน้า "ไม่พ่ะย่ะค่ะ ถ้าถูกท่านโสเซี่ยนพบเห็น หนูไฉคงถูกปิดปากตายไปแล้ว"
"ครั้งนั้นเจ้าอยู่ห่างจากท่านโสเซี่ยนเท่าใด"
"ครั้งนั้นหนูไฉซ่อนอยู่หลังต้นไม้ ห่างจากท่านโสเซี่ยนไม่เกินร้อยก้าว"
หนิงเฉินถามต่อ "คืนนั้นฟ้ามีพระจันทร์หรือไม่"
จูหลิ่วตอบว่า "มีพ่ะย่ะค่ะ คืนนั้นพระจันทร์สว่างมาก"
ชั่วขณะนั้นเอง เนี่ยเหลียงที่อยู่นอกหอแห่ะหนิงเฉินเบา ๆ หนึ่งครั้ง
หนิงเฉินก็แห่งตอบ "จูหลิ่ว เจ้าลุกขึ้นเถอะ!"
จูหลิ่วสั่นเทิ้มลุกขึ้นอย่างยากเย็น
"ถอยหลังไป!"
จูหลิ่วถอยหลังไปหลายก้าว
"ถอยต่อไปอีก"
จูหลิ่วถอยไปราวยี่สิบกว่าก้าว
"หันไป มองที่ประตูหอ"
เมื่อจูหลิ่วหันไปแล้ว หนิงเฉินตะโกนออกไปนอกหอว่า "ผู้บังคับกองเนี่ย เริ่มได้แล้ว!"
ขณะนั้น เนี่ยเหลียงจูงมือหญิงสาวคนหนึ่ง เดินผ่านหน้าประตูหออย่างชักช้า
"จูหลิ่ว สภาพที่เจ้าเห็นในคืนนั้นเป็นเช่นนี้หรือไม่"
จูหลิ่วพยักหน้า "ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ เป็นเช่นนั้นเอง!"
"ผู้บังคับกองเนี่ย ลองอีกครั้ง!"
เนี่ยเหลียงเดินผ่านอีกหนึ่งรอบ!
หนิงเฉินมองไปที่จูหลิ่ว "เห็นชัดแล้วหรือยัง"