ฮ่องเต้เสวียนหัวเราะก้องแล้วกล่าวว่า "ซีเหลียงรวบรวมกำลังพลสองแสนนาย ตั้งใจจะขวางหนิงเฉินไว้ที่เซิ่งกวงเฉิง... ผลปรากฏว่าถูกหนิงเฉินตีจนแตกพ่ายยับเยิน"
"ทหารสองแสนนาย ตายไปเจ็ดหมื่น หนีไปสองหมื่น ที่เหลือทั้งปวงถูกจับเป็นเชลยสิ้นดี"
"ซีเหลียงบัดนี้ไม่เหลือกำลังพลเพียงพอที่จะต่อกรกับบุรุษรักษาแดนแห่งต้าเสวียนของข้าได้อีกต่อไปแล้ว"
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊มองหน้ากันเป็นเบ้า ความพิศวงหาคำบรรยายมิได้
ครั้งนี้หนิงเฉินทำลายซีเหลียงราบคาบจริง ๆ แล้ว!
ก่อนหน้านี้เมื่อได้ยินว่าหนิงเฉินจะให้ฝ่าบาทเป็นจอมราชันแห่งใต้หล้า ต่างคิดว่าเป็นแต่คำพูดโว้วอ้างว้า แต่ดูตามสภาพบัดนี้ ชะรอยบุญหามิได้เป็นเพียงสมมติ
หลี่ฮั่นหรูก้าวออกจากแถว โค้งกายกล่าวว่า "ขอถวายพระพรฝ่าบาท ขอถวายพระพรฝ่าบาท... หากซีเหลียงเฉลียวฉลาดพอ ยามนี้ควรถวายแผ่นหนังยอมจำนน ก้มศีรษะยอมเป็นข้ารับใช้"
"ขอถวายพระพรฝ่าบาท ขอถวายพระพรฝ่าบาท!"
บรรดาขุนนางทั้งปวงขานพร้อมกันกึกก้อง
ครั้งนี้แม้แต่เหล่าขุนนางผู้กล่าวโทษอันน่ารำคาญเหล่านั้น ก็ยอมจำนนในใจจริง จะหาข้อคิดเห็นก็หามิได้
ฮ่องเต้เสวียนรื่นเริงพระทัยยิ่งนัก ทรงยิ้มจนหุบมิได้ มิได้ทรงใยดีในพระราชอิริยาบถแต่อย่างใด
......
ราชวงศ์ซีเหลียงเอร็ดอร่อย จิตใจแตกสลาย
gਾกทหารหนึ่งแสนนายของต้าเสวียนตั้งค่ายอยู่นอกติ้งเทียนเฉิง
ทุกคนล้วนแจ่มชัดว่า หากไม่ยอมรับเงื่อนไขของหนิงเฉิน ซีเหลียงก็ถึงคราวสิ้นสุดขั้วสิ้นเชิง!
ยามนี้ซีเหลียงไม่เหลือแรงพอจะขวางม้ารบแห่งต้าเสวียนไว้ได้แล้ว
พระราชวังซีเหลียง เหนือท้องพระโรง
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ดุจดังมะเขือยูน ต่างห้อยหัวซบหน้าเซซัง
กษัตริย์ซีเหลียงสวมฉลุสีเหลืองคลุมทั้งองค์ ใบหน้าอันงดงามด้วยความเป็นผู้เป็นเจ้า บัดนี้กลับซึมเศร้าไม่มีชิ้นดี
ช่วงหลายวันที่ผ่านมากินไม่ได้นอนไม่หลับ ทั้งองค์อาลักอาวังจนไม่เหลือรูป