พันอวี่เฉิงฟันดาบหนึ่งทีเร็วยิ่งกว่าหนึ่งที บีบให้มหาเทพผู้นั้นพลอยอับจนปนสับสน
แต่ที่สามารถรับกำลังโจมตีของพันอวี่เฉิงได้ มหาเทพผู้นี้ย่อมเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งแน่นอน
หนิงเฉินมองอยู่ครู่หนึ่ง พระเจ้าพระยาคนนี้ย่อมแพ้ในไม่ช้า
เขาเดินไปดึงดาบสั้นออกจากศพสาวผู้ศรัทธา
สาวผู้ศรัทธานางนี้เจริญรูปเจริญร่างนัก หาแต่น่าเสียดาย!
จากนั้นหันหลังกลับมา ตัดเชือกที่มัดเหล่าเมิ่งเจี้ยนไป๋ออก
“อีกคนหนึ่งหายไปไหน?”
หนิงเฉินถาม
เมื่อครั้งนั้นเขาส่งคน 5 คนไปพิทักษ์เมิ่งเจี้ยนไป๋ นอกจากผู้ที่ฝ่าดาษดื่นจนเสี่ยงชีวิตมาทูลข่าว ที่นี่ควรเหลืออีก 4 คน...แต่บัดนี้เหลือเพียงสาม
ทหารหนิงอานคนหนึ่งชี้ตาแดงก่ำ จ้องมหาเทพผู้นั้นอย่างเกรี้ยวกราด “พระองค์ พี่น้องอีกคนถูกมันสังหาร”
หนิงเฉินหน้ามืดลงทันที ทหารหนิงอานแต่ละนายล้วนเป็นสมบัติล้ำค่า ล้วนเป็นวีรบุรุษผู้กล้าหาญเก่งกาจ...พวกเขาไม่ได้ตายในสมรภูมิ กลับต้องตายในมือพระเจ้าพระยาตาปีศาจคนนี้
ใบหน้าหนิงเฉินเย็นเยียบ เอ่ยทีละคำ “แก่พัน เปิ่นหวังต้องการมันมีลมหายใจ”
พันอวี่เฉิงรับคำ ท่วงท่าดาบยิ่งรุนแรงเฉียบขาดขึ้น
หนิงเฉินมองไปอีกฟาก ผู้ศรัทธาพวกนี้เมื่อคลั่งขึ้นมาเต็มเปี่ยมด้วยพลังมหาศาล แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงไพร่พลไร้ระเบียบ เผชิญกองทัพประจำการแล้วไม่พาดพิงเสียเลย
คนกว่าพันคน บัดนี้ถูกสังหารจนเหลือไม่ถึงครึ่ง
ปัง!!!
เสียงอึกทึกดังขึ้นหนึ่งครา
หนิงเฉินหันกลับไปมอง เห็นมหาเทพกระเด็นถลาไปข้างหนึ่ง แม้แต่ไม้เท้าพระในมือยังถูกกระหน่ำจนหลุดลอยไป
มหาเทพเต็มหน้าด้วยความหวาดผวา ดิ้นรนพยายามลุกขึ้น ทว่าร่างกายกลับแข็งค้างทันที...เพราะดาบของพันอวี่เฉิงจรดคอของเขาแล้ว