สีหน้าของหนิงเฉินแข็งค้างไปทันที ดูท่าองค์เจ้าเก้าคงไม่รู้จักจื่อซู ช่างเป็นเรื่องที่อึดอัดนัก
"เจ้าอย่าเพิ่งโกรธ ฟังข้าเล่าให้ฟังทีละอย่างเถอะ"
"อวี่ตี๋คนเดียวเป็นเพดานของเปิ่นกงแล้ว เจ้ายังกล้าหาคนที่สองอีก..."
องค์เจ้าเก้าโกรธจนพยายามจะลุกจากตักของหนิงเฉิน แต่ถูกหนิงเฉินกอดรัดไว้แน่น
"จื่อซูเคยช่วยชีวิตข้าไว้"
องค์เจ้าเก้าหยุดดิ้นทันที "เคยช่วยชีวิตเจ้าไว้?"
หนิงเฉินพยักหน้า "ตอนข้ายกทัพไปตีแคว้นหม่าง ข้าได้รับบาดเจ็บ ขาบวมใหญ่เท่าแขนเด็กทารก จื่อซูใช้วิชาฝีมือเยี่ยมของนางช่วยข้าไว้"
องค์เจ้าเก้าแสดงสีหน้าสงสัย "ขาบวม ใหญ่เท่าแขนเด็กทารก?"
"เอ่อ... เรื่องนี้ไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือยามนั้นข้าบาดเจ็บสาหัส จื่อซูใช้วิชาฝีมือเยี่ยมช่วยลดบวมกระจายความเม็ดเลือดให้ข้า จนริมฝีปากนางบวมก็เป็น"
"เอ่อ? รักษาแผลต้องใช้ปากด้วยหรือ?"
หนิงเฉินพยักหน้า "การลดบวมต้องใช้ปากเท่านั้น นี่คือวิชาเฉพาะสายที่หาใครไม่ได้อีกแล้ว"
"ชาติกำเนิดของจื่อซูก็น่าสงสารนัก ญาติพี่น้องของนางล้วนเสียชีวิตไปหมด เหลือนางอยู่เพียงลำพัง... นางมีพระคุณช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจะทำใจมองนางออกเร่ร่อนไปอย่างไรได้"
องค์เจ้าเก้าพยักหน้าเงียบ ๆ แล้วทันใดนั้นก็ถามด้วยความสงสัย "เจ้าเคยเล่าเรื่องจื่อซูคนนี้ให้ข้าฟังหรือไม่เมื่อครั้งก่อน?"
"เอ่อ... ข้าเคยเล่าหรือ? ข้าจำไม่ได้แล้ว"
องค์เจ้าเก้าจ้องตวาดเขา "แรกก็อวี่ตี๋ บัดนี้ยังมีจื่อซูโผล่มาอีกคน... เจ้ายังมีผู้หญิงอีกกี่คนกัน เจ้ามาเล่าให้เปิ่นกงฟังเสียทีเดียวทั้งหมดเถอะ"
"ไม่มีแล้ว มีแค่สองคนนี้เอง"
"จริงหรือ?"
หนิงเฉินพยักหน้า "จริงเสียยิ่งกว่าไข่มุก"
องค์เจ้าเก้าส่งเสียงเอื้อนในลำคอให้รับรู้