หนิงเฉินขี่ม้ามายังวังหลวง แล้วเข้าเฝ้าฮ่องเต้ที่พระตำหนักพระอักษร
“กระหม่อม ถวายความเคารพฝ่าบาท!”
ฮ่องเต้เสวียนทรงเงยพระหัตถ์ขึ้นเล็กน้อย “ลุกขึ้นพูดได้”
“ขอพระราชทานพระมหากรุณาฝ่าบาท!”
ฮ่องเต้เสวียนทอดพระเนตรหนิงเฉิน “รู้หรือไม่ว่าเหตุใดเราจึงมีราชโองการเรียกเจ้าเข้าวัง”
หนิงเฉินส่ายหน้า “กระหม่อมไม่ทราบ!”
ฮ่องเต้เสวียนหยิบฎีกาฉบับหนึ่งขึ้นมา แล้วให้ขันทีใหญ่ฉวนส่งต่อถึงหนิงเฉิน
หนิงเฉินรับฎีกามา เปิดดูแล้วสีหน้าตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย
“ทูลขอสมรส?”
นี่คือหนังสือทูลขอสมรสที่น่านเยว่ส่งมา ประสงค์จะสมทบกับต้าเสวียนด้วยสายสัมพันธ์ ทูลขอองค์เจ้าเก้าในสมรส ผู้ลงนามท้ายหนังสือคือคังหลัว
ฮ่องเต้เสวียนตรัสว่า “น่านเยว่ยินดีจะลงนามหยุดยุทธ์กับต้าเสวียน ไม่ก่อสงครามภายในสิบปี...โดยมีเงื่อนไขคือขอสมรสกับหวยหวย”
“หนิงเฉิน เจ้าเห็นเรื่องนี้เช่นไร”
หนิงเฉินหักห้ามใจไม่ได้ จึงเอ่ยว่า “พวกเขากำลังฝันหวานไปวัน ๆ”
ฮ่องเต้เสวียนตรัสว่า “หากหวยหวยสมรสไป ก็จะทำให้ภาคใต้สงบสุขได้สิบปี”
ใจของหนิงเฉินสั่นคลอน เขามองฮ่องเต้เสวียน...ถ้อยคำของฝ่าบาทฟังดูเหมือนจะหวั่นไหวอยู่ไม่น้อย
“ความหมายของฝ่าบาทคือ”
ฮ่องเต้เสวียนตรัสว่า “แน่นอนว่าเราไม่ประสงค์จะให้หวยหวยสมรสไปยังแดนคนเถื่อน...แต่ในราชสำนักก็มีบางคนที่เกรงกลัวน่านเยว่ราวกับเกรงเสือ”
“ครั้งก่อนแม้จะสละแผ่นดินกับชดใช้ค่าเสียหาย พวกเขายังยินยอม บัดนี้เพียงสละบุตรสาวของเราเพียงคนเดียว พวกเขาย่อมปีติยินดีเป็นแน่”
“หนิงเฉิน แม้เราจะเป็นฮ่องเต้ แต่บางคราวก็มีเรื่องที่ไหนจะทำอะไรตามใจได้...เหล่าขุนนางต่างถวายคำแนะนำ เราไม่อาจไม่พิจารณาความเห็นของพวกเขาได้”