จื่อซูฟาดมือนี้ไม่เบาเลย ตบจนแก้มป้าของอวี่ตี๋แดงอู้ ร่วงลงไปนั่งก้นแตะพื้น
นางเขุดแก้ม มองจื่อซูตาค้าง ตกใจจนเหมืองคนเสียสติ
จื่อซูหน้าเคร่งเครียด "ยังไม่เคยเห็นพวกเจ้าไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน... หากไม่ได้มีจือโหรว พวกเจ้าแม้แต่สิทธิ์จะมองจากแต่ไกลยังไม่มีเลยแม้แต่น้อย
พวกเจ้ามัวแต่กล่าวอ้างว่าถูกท่านลิ่วพี่สูงกระทบกระเทือน ก็เพียงเพื่อให้จือโหรวสำนึกผิด จะได้ฉกฉวยประโยชน์จากนางเพิ่มขึ้น... ช่วงเวลามานี้ พวกเจ้าไม่ได้เบียดเบียนเงินจากนางน้อยเลยสินะ?"
"พวกเจ้าว่าถูกท่านลิ่วพี่กระทบกระเทือน แต่เมื่อท่านยังมีชีวิตอยู่ ทำไมไม่เคยพูดเลยว่าเอาฐานะของท่านไปแสวงหาผลประโยชน์กี่ต่อรอบ?"
"ถูกใครกระทบกระเทือนก็ไปหาคนนั้นสิ จือโหรวก็เป็นผู้เคราะห์ร้ายเช่นกัน... แม้แต่ท่านโหวยังไม่เคยรังเกียจชาติกำเนิดของจือโหรว พวกเจ้าสมควรเป็นอะไรกัน กล้ามาทำให้นางอับอายตรงนี้?"
"พวกเจ้าจงสวดขอให้ท่านโหวไม่รู้เรื่องคำประจานเหล่านี้ตลอดไป มิฉะนั้นด้วยอารมณ์ของท่าน พวกเจ้าย่อมถูกประหารแน่นอน"
คำพูดยังไม่ทันจบ หม่าเชียนและพวกกลับหน้าซีดเผ็ดทันที
จื่อซูคิดว่าพวกเขาทั้งหลายในที่สุดก็รู้จักความกลัวแล้วหรือ?
ป้าของอวี่ตี๋รีบลุกขึ้น คุกเข่าลงกับพื้น หวาดหวั่น "ท่าน... ท่านโหว..."
จื่อซูหันหลังกลับไปมอง เห็นหนิงเฉินมายืนอยู่ที่ประตูเมื่อใดไม่รู้ ใบหน้าเย็นเยียบ... ดูเหมือนคำพูดของพวกเขา หนิงเฉินได้ยินหมดแล้ว
ลุงของอวี่ตี๋ และหม่าเชียนกับฟางคุน ตกใจจนขาอ่อนยุบ คุกเข่าลงกับพื้น
พวกเขาอาศัยฐานะญาติสนิท กล้ารังแกอวี่ตี๋... เพราะรู้ดีว่าเนื่องด้วยสายเลือด ไม่ว่าจะเกินงามแค่ไหน อวี่ตี๋ก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้