ท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกันกังวานใส ทั้งสองถูกแรงของอีกฝ่ายกระแทกจนถอยพรวดไปข้างหน้าหลายก้าว จากนั้นก็หันกลับมาพร้อมกันอย่างฉับพลัน จ้องเขม็งใส่กัน
ตันไทชิงเยว่เอ่ยช้า ๆ ว่า “พอใช้ได้ ควรค่าแก่การต่อสู้”
มุมปากของคังเป่าเป่าที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกคลุมหน้า กระตุกเล็กน้อย ในใจคิดว่า ข้าไม่อยากสู้กับเจ้าเลยสักนิด
ขณะเดียวกัน นางก็อดเยาะเย้ยไม่ได้ว่า “หญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งซีเหลียง เดินทางไกลนับหมื่นลี้มาถึงเปี้ยนโจวเพื่อฆ่าข้า เพียงเพราะบุรุษคนหนึ่งแห่งต้าเสวียน หากเรื่องนี้แพร่ออกไป เจ้าไม่กลัวถูกผู้คนหัวเราะเยาะหรือ?”
กระบี่ในมือตันไทชิงเยว่ส่งเสียงกระบี่กังวาน นางกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ใครกล้า? หากคิดหัวเราะเยาะข้า ก็ถามกระบี่เล่มนี้เสียก่อน”
สิ้นคำ กระบี่ในมือนางก็ส่งเสียงกังวานขึ้นอีกครั้ง บนตัวกระบี่ประหนึ่งมีแสงเย็นเยียบไหลเวียนอยู่
สีหน้าของคังเป่าเป่าเคร่งขรึมถึงขีดสุด กระบี่ในมือนางก็สั่นไหวเบา ๆ เช่นกัน
ทันใดนั้น ตันไทชิงเยว่ก็ฟันกระบี่ออกไปกลางอากาศ
กระบี่ชี่เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง แสงเย็นวาบขึ้นกลางอากาศแล้วหายไปในพริบตา!
คังเป่าเป่าก็ฟันกระบี่ออกไปในเวลาเดียวกัน
ปัง!!!
กระบี่ชี่สองสายปะทะกันกลางอากาศ ก่อนระเบิดออกอย่างกึกก้อง อากาศบริเวณนั้นบิดเบี้ยวอย่างบ้าคลั่ง คลื่นอากาศแผ่เป็นวงกระเพื่อมออกไปโดยรอบอย่างรวดเร็ว
ตันไทชิงเยว่แค่นเสียงเย็นชา แล้วฟันกระบี่ออกไปอีกครั้ง
คังเป่าเป่าไม่ยอมด้อยกว่า ฟันกระบี่ตอบโต้เช่นกัน
แสงเย็นสองสายวาบขึ้นกลางอากาศแล้วหายไปในพริบตา!
ตันไทชิงเยว่เบี่ยงกายหลบวูบไวดุจสายฟ้า กระบี่ชี่อันคมกริบเฉียดผ่านร่างนางไป สะบัดผ้าคลุมหน้าให้พลิ้วขึ้น เผยให้เห็นคางเรียวแหลมและริมฝีปากแดงระเรื่อ