เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ประตูเปิดออก
ผู้เปิดประตูเป็นชายวัยสามสิบกว่า รูปโฉมหล่อเหลา ทว่าแฝงความคลุ้มคลั่งและกลิ่นอายชั่วร้าย
หลังหญิงชุดขาวเข้าไปแล้ว ชายหนุ่มก็เหลียวมองออกไปด้านนอกอย่างระแวดระวัง ก่อนจะปิดประตู
เมื่อหญิงสาวเข้ามาในห้อง สายตาก็พลันสะดุดกับหนังสือที่เปิดอยู่บนโต๊ะกลางห้อง บนหน้ากระดาษมีลวดลายประหลาด
“ยังค้นคว้าวิชานอกรีตพวกนี้อยู่อีกหรือ”
ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มเย็นเยียบ “ไม่ว่าจะเป็นวิถีใด ขอเพียงกลับไปได้ ก็ล้วนเป็นวิถีที่ดี
“แต่เจ้าสิ หลังถูกหนิงเฉินจับตามองก็ประสบความพ่ายแพ้ต่อเนื่อง สภาพันแคว้นยังถูกโจมตีจนเสียหายหนัก... คังเป่าเป่า เจ้าไม่ควรให้คำชี้แจงแก่ข้าสักหน่อยหรือ”
หญิงชุดขาวผู้นั้นก็คือคังเป่าเป่า
ส่วนชายผู้นี้ก็คือเย่ซิงเจวี่ย ผู้ที่หนิงเฉินตามหามาโดยตลอด
“คำชี้แจงหรือ” คังเป่าเป่ากล่าวเสียงเย็น “หากลูกน้องของเจ้ามิได้โง่เขลาทั้งหมด ทำงานไม่สำเร็จ ยิงหนิงเฉินไม่ตายด้วยกระสุนนัดเดียว เรื่องราวภายหลังจะวุ่นวายถึงเพียงนี้หรือ”
เย่ซิงเจวี่ยถอนใจ “เราสองคนอยู่เรือลำเดียวกันแล้ว อย่าได้กล่าวโทษกันเลย”
สีหน้าของคังเป่าเป่าผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ตอนนี้เจ้ายังไม่ได้อีกหรือ”
เย่ซิงเจวี่ยส่ายหน้า “ช่างเถิด ข้าล้มเลิกแล้ว... นับแต่ครั้งก่อนที่ลองกับเจ้าแล้วไม่สำเร็จ ก็ไม่ได้ลองอีกเลย
“นี่ไม่ใช่ปัญหาทางร่างกาย แต่เป็นปัญหาทางจิตใจ จนถึงตอนนี้ข้าก็ยังยอมรับไม่ได้ว่าตนเป็นบุรุษ แถมยังเป็นบุรุษที่มีความบกพร่องมาตั้งแต่กำเนิด”
คังเป่าเป่าบีบหน้าอกตนเอง “ข้าก็ยังยอมรับไม่ได้เหมือนกันว่าตนกลายเป็นสตรี... เจ้าคิดว่าเหตุใดเราสองคนถึงได้โชคร้ายเช่นนี้”