หลิวควานมองหนิงเฉิน แล้วโค้งตัวลงกล่าวว่า “กราฟท่านอ๋อง ฝ่าบาทไม่ทราบเรื่องนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ
ท่านอ๋องไม่ทราบบ้าง บ่าวได้รับพระราชโองการให้ควบคุมกรมพระราชทรัพย์ ดังนั้นการเรียกคืนคุ้มเรือนอย่างนี้ กรมพระราชทรัพย์ก็มีอำนาจจัดการได้พ่ะย่ะค่ะ”
หนิงเฉินหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง “สามารถยิ่งใหญ่เสียจริง กรมพระราชทรัพย์จัดการได้งั้นรึ... แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าบัดนี้คือคุ้มของแม่ทัพเฒ่าเฉิน?”
“ขอท่านอ๋องโปรดทรงพระโทรม บ่าวก็เพียงปฏิบัติตามกฎเกณฑ์เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ!”
หนิงเฉินหรี่ตาจ้องเขม้น “เจ้าชื่อหลิวควานใช่หรือไม่?”
“ใช่พ่ะย่ะค่ะ!”
“เจ้าว่าเปิ่นหวังจะสังหารเจ้าเสีย ฝ่าบาทจะทรงลงโทษเปิ่นหวังหรือไม่?”
สีหน้าหลิวควานเปลี่ยนไปทันที
หนิงเฉินถือกระบี่เดินตรงเข้าไปหาหลิวควาน
หลิวควานจ้องมองหนิงเฉินด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หนิงเฉินมิได้ชักกระบี่ออก หากแต่เหวี่ยงฝักกระบี่ฟาดลงที่ศีรษะหลิวควานอย่างแรง
ปัง!!!
หลิวควานส่งเสียงร้องลั่น ถูกฟาดลงกระแทกพื้นจนหงายราบ
หนิงเฉินยกกระบี่ขึ้นฟาดโบกลงบนตัวหลิวควานอย่างไม่ปรานี จนเขากลิ้งไปมากับพื้น
กระทั่งหนิงเฉินเหนื่อยจึงยอมหยุดมือ
หนิงเฉินหันไปมองขันทีน้อยอีกสองคน “พามันกลับไปเถิด!”
“รับ รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!”
ขันทีน้อยทั้งสองตกใจจนวิญญาณแทบหลุดลอย
หลิวควานร้องครวญอย่างทรมาน ทว่าแววตากลับแฝงความยินดีดั่งแผนการสำเร็จ
ทหารเก่าแห่งคุ้มแม่ทัพหลายคนมองหนิงเฉินด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย... แม้แต่พวกเขายังรู้ว่าคราวนี้หนิงเฉินสร้างเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว
หลิวควานยิ่งเทียบเท่าขันทีใหญ่ฉวนผู้อยู่เคียงข้างฮ่องเต้เสวียน
ทุบหลิวควาน ก็เท่ากับฟาดหน้าฮ่องเต้องค์ใหม่
หนิงเฉินชี้ไปที่ป้ายกระดานแล้วสั่งการว่า “หาช่างฝีมือเลิศเลอที่สุดมาซ่อมแซมป้ายกระดานนี้ให้สมบูรณ์ แล้วนำไปแขวนใหม่”