เตี้ยงลังลัง!!!
เสียงระฆังแหลมใสดังกึกก้องเป็นจังหวะแผ่ออกไป
หนิงเฉินหัวเราะเยาะในใจ คงเป็นการส่งสัญญาณเรียกคนกระมัง
พันอวี่เฉิงและเฟิ่งฉีเจิ้งก้าวขึ้นหน้า ยืนเฝ้ากายหนิงเฉินทั้งซ้ายขวา
ทันใดนั้น เสียงกร๊วกกร๊ากดังขึ้น ดั่งกระดูกกำลังเสียดสีกัน
หนิงเฉินได้ยินเสียงก็หันไปมอง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เหล่าสาวงามราวสิบกวนคนที่คุกเข่าอยู่กับพื้น ร่างกายกลับบิดเบี้ยวราวกับซากมนุษย์เดินดง ยิ่งบิดตัว กระดูกยิ่งส่งเสียงกร๊วกกร๊ากแปลกประหลาด
หนิงเฉินสังเกตเห็นชัดเจน บนหลังมือกล้านุ่มขาวของนางเหล่านั้น เส้นเลือดสีม่วงเข้มพองตึงขึ้นมาเป็นแถบ ๆ ดุจดั่งสัตว์เปื้อนดินที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง
เมื่อนางเหล่านั้นเงยหน้าขึ้น หนิงเฉิน พันอวี่เฉิง และเฟิ่งฉีเจิ้ง ต่างสีหน้าซีดเซียว!
สตรีเหล่านี้กลับกลายเป็นราวกับผีร้าย ดวงตาแดงช้ำ ใบหน้าคละคลุ้งไปด้วยเส้นเลือดแดงชด น่าสะพรึงหวาดกลัวนัก
เสียงระฆังยังคงดังไม่หยุด สตรีเหล่านั้นทรุดตัวลงใช้ทั้งสี่ขา พุ่งเข้าโจมตีหนิงเฉิน ความเร็วในการคลานของนางเหล่านั้นช่างรวดเร็วยิ่ง มองไปมิใช่มนุษย์ แต่ราวกับสัตว์ร้ายที่กระหายเลือด
สตรีใบหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดคนหนึ่ง พุ่งเข้าปะทะหนิงเฉินโดยตรง
ปัง!!!
พันอวี่เฉิงเหวี่ยงขวายำส่งนางกระเด็นออกไป
ส่วนตัวเขาเองนั้น ถอยหลังไปหนึ่งก้าว
"ระวังตัว พลังของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้เหนือกว่ามนุษย์ธรรมดา!"
พันอวี่เฉิงเตือนขึ้น
ปัง!!!
เฟิ่งฉีเจิ้งชกหมัดหนึ่งคราสตรีที่พุ่งเข้ามากระเด็นออกไป
แต่สตรีราวกับถูกวิญญาณร้ายเข้าสิงเหล่านี้ ดูเหมือนไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ถูกหมัดเฟิ่งฉีเจิ้งส่งกระเด็นไปชนกำแพงแล้วร่วงลงพื้น กลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย ลุกขึ้นส่งเสียงร้องหวีดแหบแห้งแล้วพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง