หนิงเฉินหรี่ตามองฟางผู่ แล้วจับยิ้มออกมาทันที “ดี ยอมรับข้อตกลง!”
ฟางผู่พยักหน้า “อ๋องผู้พิทักษ์แคว้นเป็นผู้ที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน หนึ่งคำเป็นหนึ่งคำ... ข้าเชื่อเจ้า!”
“ขอกระดาษกับปากกาหมึกด้วย ข้าจะเขียนทรัพย์สินกิจการทั้งหมดของข้าลงไป”
ฟางผู่พูดจบก็อึ้งค้างไปชั่วขณะ
หนิงเฉินสังเกตความผิดปกตินั้นได้ทันที “เป็นอะไร?”
ฟางผู่ส่ายหน้า “ไม่มีอะไร... แค่บังเอิญค้นพบว่าข้าเดินหมากพลาดไปหนึ่งบท”
“ความหมายว่าอย่างไร?”
ฟางผู่ส่ายหน้าพลางยิ้มเศร้า “แท้จริงแล้วข้าอาจสำเร็จได้... เสียดาย ยามนั้นมีแต่ระแวงภัยจากพวกเจ้า ไม่กล้าเข้าใกล้เจ้าทั้งหลายมากเกินไป ยิ่งไม่กล้าเข้าไปในวังหลวงหญิง”
“แท้จริงแล้วข้าเข้าไปในวังหลวงหญิงก็ได้ ในเมื่อมีนางงามสามพัน ข้าถ้าเลือกสักไม่กี่คน หากมีทายาทติดไว้ได้สักคน ลูกคนนั้นในภายหลังอาจได้ครองบัลลังก์ แล้วต้าเสวียนก็จะเปลี่ยนไปใช้แซ่ฟาง”
หนิงเฉินริมฝีปากกระตุกแรงจนหด
ฟางผู่ส่ายหน้า “ข้าควรจะได้เรียนถอดแบบจากเจ้าตั้งแต่แรก แต่ก่อนหน้านี้ไม่ได้คิดถึง”
“เรียนถอดแบบเจ้า?”
“แคว้นอู่ในภายหลังไม่ก็เปลี่ยนไปใช้แซ่หนิงแล้วหรือ?”
หนิงเฉิน: “...”
“อย่าเหลวไหล คุยเรื่องงานกันเถอะ!”
หนิงเฉินพูดพลาดยื่นกระดาษกับปากกาหมึกไปเบื้องหน้าฟางผู่ แล้วลงมือบดหมึกให้ด้วยตนเอง
ฟางผู่หยิบปากกาขึ้นมาเริ่มเขียน
พอเขียนเสร็จก็ส่งคืนให้หนิงเฉิน
หนิงเฉินรับมาอ่านดูหนึ่งตา ตกใจยิ่งนัก กิจการของไอ้คนนี้เรียกว่าไม่ใช่น้อยเลย
ฟางผู่กล่าวว่า “ที่ข้าจำได้ก็มีเท่านี้ ส่วนที่นึกไม่ออก เจ้าไปตามหากว่านเย่ซานดูก็ได้”
“กว่านเย่ซานคือใคร?”