หนิงเฉินกลับเข้าห้อง ย่อมไม่ใช่เพื่อนอนหลับไร้เรื่อง
เขาถือพู่กันในมือ กำลังตั้งอกตั้งใจศึกษาแผนที่ คราว ๆ ก็วาดเส้นทางเดินทัพลงบนแผนที่เป็นระยะ
เขาต้องรีบยกทัพตรงเข้าเมืองหลวงให้ได้โดยเร็ว
ก่อนที่เขาจะยึดครองลิงโจว จางเทียนหลุนก็บ้าคลั่งถึงขั้นบีบให้ฮ่องเต้เสวียนกับเจ้าพระเจาต้องพิฆาตตนเอง
บัดนี้เมื่อเขายึดลิงโจวได้แล้ว สัตว์นรกผู้นั้นย่อมยิ่งบ้าคลั่งกว่าเดิม
เขาเป็นห่วงฮ่องเต้เสวียนยิ่งนัก
ไม่ได้ให้กำเนิดแต่เลี้ยงดูมา ชาติร้อยชาติยังตอบแทนไม่หมด
เมื่อข้ามมิติมาสู่โลกใบนี้ ผู้ให้เขามีข้าวกินมีเสื้อใส่คือฮ่องเต้เสวียน และผู้ปรนเปรอเอาใจเขาสารพัดก็คือฮ่องเต้เสวียนเช่นกัน
ฮ่องเต้เสวียนมิใช่บิดาผู้ให้กำเนิด แต่ผู้เลี้ยงดู เอาใจใส่ และรักเขาล้วนเป็นฮ่องเต้เสวียนทั้งสิ้น
แต่ถ้าจะยกทัพตีแคว้นเหลียง ก็ต้องระวังตัวคนหนึ่ง นั่นคือคังหลัว
เจ้าพวกนี้จ้องแคว้นเหลียงไม่เปลี่ยนสายตา หากเขาบุกตีแคว้นเหลียง เจ้าพวกนี้ย่อมไม่นั่งเฉยเป็นแน่
หากคังหลัวกับทัพแคว้นเหลียงยกมาโอบลับหน้าหลัง ก็ยุ่งยากแน่แท้!
หนิงเฉินครุ่นคิดอยู่แล้วว่า จะมีวิธีใดที่ยึดแคว้นเหลียงให้ได้โดยเร็วที่สุด ก่อนที่คังหลัวจะทันตั้งตัว?
ขณะที่เขาเป็นทุกข์หัวปวด ก็ได้ยินพันอวี่เฉิงกำลังพูดคุยกับใครสักคนอยู่ภายนอก
“ท่านชายล่อ ฝ่าบาทเหนื่อยล้ากำลังบรรทมอยู่ หรือจะเสด็จกลับไปก่อน?”
หนิงเฉินตะโกนไปทางประตูว่า “แก่พัน ให้เสี่ยวซีซีเข้ามา!”
เซียวเยี้ยนซีในภาวะปกติไม่มาหาเขา หากมาหาก็ย่อมหมายความว่าได้รับข่าวสารใดสักอย่าง
บานประตูถูกผลักเปิด
เซียวเยี้ยนซีเดินเข้ามา