หนิงเฉินนำทัพทหารหนิงอานเดินตามกองทัพใหญ่ซีเหลียงไปอย่างไม่รีบไม่ร้อน
ตลอดเส้นทาง ศพนอกเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกทิศ
กองทัพใหญ่ซีเหลียงขาดแคลนเสบียงอาหาร ที่สำคัญที่สุดคือน้ำ กองทัพจึงเกิดความปั่นป่วนภายใน ฆ่าฟันกันเองไม่หยุดหย่อน
เมื่อกองทัพซีเหลียงที่เหลือหนีมาถึงหลินเสวียนเฉิง ทัพแปดหมื่นของซีเหลียงเหลือไม่ถึงสี่หมื่นเสียแล้ว
ครั้งนี้ซีเหลียงระดมพลมาถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นนาย
เวิงจินนำทหารที่บอบช้ำพังทั้งที้มาถึงหน้าเมืองหลินเสวียนเฉิง
ขณะนั้นหลินเสวียนเฉิงมีทหารรักษาเมืองเหลือเพียงไม่กี่พันนาย
"เปิดประตูเมืองเร็ว!"
เวิงจินตะโกนลั่น ริมฝีปากแตกแห้ง น้ำเสียงแหบพร่า
วันระยะหลังมานี้ เขารอดชีวิตมาได้ด้วยการดื่มเลือดม้าและปัสสาวะม้า
ได้ดื่มปัสสาวะม้ายังนับว่าโชคดี ส่วนใหญ่ไม่มีปัสสาวะม้าจะดื่มเสียด้วยซ้ำ...อย่างปัสสาวะคนยิ่งไม่ต้องคิด หลายวันไม่ได้จิบน้ำแม้แต่หยด จะมีปัสสาวะได้อย่างไร?
แม้จะมีจริง เพื่ออึกเดียวของมัน การแย่งชิงกันก็ต้องมีคนล้มตายเป็นโขน
ทหารรักษาเมืองหลินเสวียนเฉิงรีบเปิดประตูเมืองต้อนรับเวิงจินเข้าเมือง
แต่เพราะคราวนั้นเอง เสียงกีบม้าดังกึกก้อง พื้นแผ่นดินสั่นสะเทือน
ทหารหนิงอานเปิดฉากโจมตี
กองทัพซีเหลียงตกอยู่ในความตื่นตระหนก โกลาหลทั้งทัพ...ไหลบ่ากันรี่ไปยังประตูเมืองดุจฝูงผึ้งตื่น ต่างพากันอยากหนีเข้าเมืองให้ได้
แต่ประตูเมืองมีเพียงเท่านั้น ชั่วขณะนั้นคนตะเกียกตะกาย คนเหยียบคน บาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน
นายทหารรักษาเมืองหลินเสวียนเฉิงเมื่อวานนี้คือรองแม่ทัพของเชอหมิงเจ นามว่าทังอวี้
เมื่อเห็นทหารหนิงอานพุ่งเข้ามาดุจมังกรคลั่ง โดยเฉพาะอักษรสองตัว "หนิงอาน" บนธงรบ ทำให้เลือดในกายทังอวี้เย็นเยียบ