เวิงจินนำทหารตกค้างไม่กี่พันนายหลบหนีอย่างรวดเร็ว ย่อมเพราะนี่คือการรีดชีวิตจากปากมรณะ
"ไม่ดีแล้ว ทหารหนิงอานตามมาทันแล้ว!"
"หนีเร็ว หนิงเฉินบุกมาถึงแล้ว!"
เวิงจินควบม้าพร้อมกับพสุธามุ่งหน้าวิ่งฝ่าฝืน ขณะเดียวกันก็หันกลับมามองม่านฝุ่นที่ม้วนตัวขึ้นเต็มฟ้าไม่ไกลนักเบื้องหลัง ใบหน้าซีดเผือด
กองทัพใหญ่ซีเหลียงถูกความกลัวกลืนกินจิตวิญญาณจนสิ้นซาก
พวกเขาเคลื่อนพลกันมาถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นนาย...บัดนี้ตายไปก็ตาย หนีไปก็หนี เหลืออยู่เพียงพวกเขาไม่กี่พันคนเท่านั้น
ฮึ่มฮา!!!
ม้านับหมื่นตีฝีเท้าราวสายฟ้าแลบ พื้นแผ่นดินสั่นคลอน
ทหารหนิงอานเคลื่อนเข้าใกล้ไม่หยุด
เหล่าทหารซีเหลียงเฆี่ยนตีม้าอย่างไม่ไยดี เพียงหวังให้หลบหนีได้เร็วยิ่งขึ้น
ทหารหนิงอานดุจคลื่นยักษ์ที่ถาโถมถล่มทลาย
ทหารซีเหลียงหันกลับมองไป ความหวาดกลัวทำให้แขนขาอ่อนปวกเปียก มีถึงหลายคนที่ตกจากหลังม้าเพราะความสยอง
"ฮึบ!!!"
เวิงจินฟาดแส้รัว จนบริเวณสะโพกม้าเป็นรอยช้ำเลือดซึม
เขารู้ดีว่าหากถูกทหารหนิงอานไล่ทัน ไม่มีทางมีชีวิตรอด
เขาเสียใจจนแทบขาดใจ ครั้งนี้ไม่ควรมาเลย
เขาเป็นทายาทผู้มั่งคั่งแห่งซีเหลียง ร่ำรวยด้วยเกียรติยศและสุขสบายไร้ที่สิ้นสุด...คราวนี้มาเพียงเพื่อคาดหวังบุญคุณทหารเท่านั้น ใครจะคิดว่าเรื่องจะบานปลายถึงเพียงนี้
เวิงจินบัดนี้มิได้คิดถึงความดีความชอบใด ๆ อีกต่อไป มีเพียงหวังจะช่วยชีวิตตนเอาไว้
น่าเสียดาย นับแต่วินาทีที่เขาตัดสินใจยกพลเข้าแผ่นดินต้าเสวียน นาฬิกาชีวิตของเขาก็เริ่มเดินนับถอยหลังแล้ว
ม้านับหมื่นตีฝีเท้า ขวัญและกำลังใจดุจสายรุ้งพาดฟ้า
ทหารซีเหลียงที่ร่วงจากหลังม้าถูกม้าศึกของทหารหนิงอานย่ำขยี้จนกลายเป็นโคลนเนื้อ
ซีเหลียงวิ่งหนีได้เพียงไม่กี่ลี้ ก็ถูกทหารหนิงอานไล่ทันเสียแล้ว