รุ่งเช้าวันที่ห้า
ทหารหนิงอานและกองทัพดาบม่อรวมพลกันที่ประตูเมืองฝั่งตะวันตก พร้อมอาวุธครบมือรอคอยคำสั่ง
จักรพรรดิอานทรงนำเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ออกจากเมืองมาส่ง
แม้แต่ฮ่องเต้เสวียนก็เสด็จมาด้วย!
ทุกคนต่างทราบดีว่าครั้งนี้หนิงเฉินจากไป หากจะกลับมาอีกคงเป็นปีหน้า
"เจ้าหนูนี่ ขอบใจเจ้านัก"
ฮ่องเต้เสวียนทรงไม่อาจจากลาได้ พระทัยเต็มไปด้วยความห่วงใย
หลายปีมาแล้วที่หนิงเฉินร่วมรบเกวียนร่วมศึกเพื่อต้าเสวียน ไม่เคยได้ใช้เทศกาลปีใหม่ในเมืองหลวงเลยสักครั้ง
พระองค์ชราลงมากแล้ว วันใดวันหนึ่งอาจเสด็จสวรรคาลัยเมื่อไรก็ได้ ทรงปรารถนาเพียงให้หนิงเฉินพำนักในเมืองหลวง เพื่อจะได้เหลียวเห็นบ้างเป็นครั้งคราว
หนิงเฉินยิ้มแล้วส่ายหน้า "พระบิดา อีกสองปีข้างหน้าทุกอย่างจะดีขึ้นเอง เมื่อต้าเสวียนมั่นคง...ข้าน้อยจะพาพระบิดาชมความงามของแผ่นดินต้าเสวียน เดินทางให้ครบทั้งสิบแปดจวิ้น"
ครั้งก่อนได้เดินทางเพียงสองจวิ้น แม่ทัพเฒ่าเฉินก็จากไปอย่างกะทันหัน จำต้องรีบเสด็จนิวัติเมืองหลวง
ฮ่องเต้เสวียนทรงยิ้ม "ดี พระบิดารอวันเจ้าคืนบุญธรรม"
หนิงเฉินพยักหน้ายิ้ม
"พอแล้ว ทุกคนกลับไปเถิด ข้าก็ถึงเวลาออกเดินทางเสียที"
หนิงเฉินเดินไป กระโดดขึ้นคอม้า
"รับคำสั่งข้า ออกเดินทาง!"
ธงรบโบกสะบัด กองทัพยกพล
สองวันต่อมา ทหารร้องหมื่นที่หนิงเฉินและอ๋องอู้นำทัพมาได้รวมพลกันกลางทาง
หนิงเฉินมีรับสั่งให้กองทัพพักทัพ
เขากำลังศึกษาแผนที่อยู่ในเต็นท์ นางเซียวเยี้ยนซีก็ถือถาดอาหารเดินเข้ามา
"รับประทานอาหารสักหน่อยเถิ"
หนิงเฉินตอบรับเสียงสั้น ๆ แล้วเดินมานั่งลง "ทานแล้วหรือยัง"