หลี่ฮั่นหรูขมวดคิ้ว กล่าวเสียงหนักแน่นว่า “มหาเสนาบดีฝ่ายขวาตรัสเกินไปแล้ว อ๋องเพียงทรงประสงค์ขอคำตอบสักหนึ่งเท่านั้น จะไปมีหน้าตักเตือนฝ่าบาทได้อย่างไร”
จงซือปั่ยโบกมือ กล่าวว่า “ดีเลย ความอื่นยังไม่ว่ากัน ข้าขอถามสักวา...ขออนุญาตถามมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ท่านเป็นมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายของต้าเสวียนหรือไม่ เป็นข้าราชบริพาร์ของฝ่าบาทหรือไม่”
หลี่ฮั่นหรูพยักหน้า “แน่ซี!”
จงซือปั่ยกล่าวว่า “ดี แล้วเปิ่นกวนขอถามต่อ เมื่อฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ นโยบายใหม่ดำเนินไปติดขัดสารพัดประการ ทหารทั่วแคว้นไม่มีอำนาจเรียกใช้ ความผิดนี้ตกอยู่กับผู้ใด”
สีหน้าของหลี่ฮั่นหรูแข็งค้าง
จงซือปั่ยยังคงกล่าวต่อไปว่า “ท่านมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ท่านกับเปิ่นกวนล้วนเป็นขุนนางผู้ช่วยราชการแผ่นดินที่ไท่ซ่างหวงทรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง ทั้งสองเราไม่ควรมีใจเห็นแก่ตัว...ท่านจงวางมือบนสำนึกใจแล้วว่ากันตามตรง อ๋องผู้พิทักษ์แคว้นมีอำนาจยิ่งใหญ่จนเหนือกว่าฝ่าบาท สำหรับต้าเสวียนแล้วสิ่งนี้เป็นการดีหรือ”
หลี่ฮั่นหรูพูดโดยไม่ทันสำนึกว่า “อำนาจของอ๋องผู้พิทักษ์แคว้นล้วนได้มาจากไท่ซ่างหวง ซึ่งเป็นของท่านเอง...”
“แต่ไท่ซ่างหวงก็สละราชสมบัติแล้ว ศักราชยุคนี้คือเซี่ยวเต๋อ”
จงซือปั่ยเอ่ยเสียงดังขึด ตัดคำของหลี่ฮั่นหรูเสีย
แล้วจึงกล่าวเสียงดังฟังชัดว่า “บัดนี้แคว้นทั้งหลายยอมจำนน ต้าเสวียนไร้สงครามอีกต่อไป สี่ทิศสุขสงบ...สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นคุณูปการของอ๋องผู้พิทักษ์แคว้น ท่านขุนนางทั้งหลายควรจดจำในหัวใจ และรำลึกถึงพระคุณเสมอมา
แต่อำนาจของข้าราชบริพาร์นั้น ย่อมไม่อาจเหนือกว่าฝ่าบาทได้เด็ดขาด สำหรับต้าเสวียนแล้วสิ่งนี้ย่อมไม่ใช่การดี”
จงซือปั่ยกล่าวถึงตรงนี้ ก็ทรุดลงคารวะต่อหน้าหนิงเฉิน กล่าวเสียงดังว่า “คุณงามความดีของอ๋องสืบไปพันปี ย่อมเป็นที่จดจำตราบชั่วนิรันดร์...แต่ฮ่องเต้องค์ใหม่เพิ่งขึ้นครองราชย์ ย่อมต้องการคุณงามความดีเป็นเกียรติประวัติ บัดนี้สี่ทิศสงบสุข ไม่จำเป็นต้องให้อ๋องออกรบอีกต่อไปแล้ว