หนิงเฉินหันไปมองเฟิ่งฉีเจิ้ง “ที่แม่ทัพเยว่กล่าวมาเป็นความจริงหรือ?”
เฟิ่งฉีเจิ้งเกาศีรษะ กล่าวอย่างน้อยใจอยู่บ้าง “เรื่องนั้นเป็นความจริง แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจ
เมื่อคืนข้าดื่มมากไป พอตื่นขึ้นมาตอนเช้า พวกเราสองคนก็อยู่บนเตียงเดียวกัน แถมไม่ได้สวมเสื้อผ้า...ข้าเองก็ไม่เข้าใจว่านางมาอยู่บนเตียงของข้าได้อย่างไร?”
เยว่ฉงหยุนแทบคลุ้มคลั่ง ตวาดว่า “เตียงของเจ้า? นั่นมันเตียงของข้าชัด ๆ”
จู่ ๆ หนิงเฉินก็คล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา
เขาหันไปถามเซียวเยี้ยนซี “เมื่อคืนเก่าเฝิงกลับไปอย่างไร?”
เซียวเยี้ยนซีกล่าวว่า “ทหารทัพหนิงอานสองนายไปส่งกลับมา”
“แล้วแม่ทัพเยว่กลับไปอย่างไร?”
เซียวเยี้ยนซีครุ่นคิด “เดิมทีข้าคิดจะให้คนไปส่งนาง แต่แม่ทัพเยว่บอกว่าตนไม่ได้เมามาก สุดท้ายจึงเดินกลับไปเอง”
มุมปากหนิงเฉินกระตุก ก่อนเอ่ยว่า “คุณหนูเยว่ เก่าเฝิง ข้าจะลองวิเคราะห์ให้พวกเจ้าฟัง พวกเจ้าดูว่าเรื่องราวเป็นเช่นนี้หรือไม่?
ประการแรก บ้านที่คุณหนูเยว่อาศัยอยู่ แต่ก่อนเป็นบ้านที่เก่าเฝิงอยู่ ทหารไม่รู้เรื่องนี้ จึงพาเก่าเฝิงไปส่งยังบ้านที่คุณหนูเยว่อาศัยอยู่ในตอนนี้
จากนั้น คุณหนูเยว่กลับถึงห้อง เพราะดื่มมากไปจึงไม่ทันสังเกตว่ามีคนอยู่บนเตียง เลยขึ้นเตียงล้มตัวลงนอนทันที
ต่อมา พอตกดึก ถ่านในกระถางไฟก็มอดดับ เพราะความหนาว พวกเจ้าจึงค่อย ๆ ขยับเข้าหากัน สุดท้ายก็มีสัมพันธ์กันเพราะฤทธิ์สุรา
ดังนั้น เรื่องทั้งหมดจึงเป็นเพียงความเข้าใจผิดอันงดงาม”
เฟิ่งฉีเจิ้งพยักหน้าหงึกหงัก รู้สึกว่าหนิงเฉินวิเคราะห์ได้ยอดเยี่ยมเหลือเกิน...เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความเข้าใจผิดอันงดงามจริง ๆ