เมืองซีกวน ณ สำนักเจ้าเมือง
หนิงเฉินและพวกชนจอกดื่มสุรากัน กระทั่งล่วงเข้ายามดึก
ทุกคนล้วนดื่มจนเมามาย
เฟิ่งฉีเจิ้งดื่มจนใบหน้าแดงก่ำ โอบไหล่หนิงเฉินพลางตะโกนว่า “คนมา! คนมา! ไปที่เรือนไป่หวาของข้า เรียกสาวงามที่สุดสักสองสามคนมาดื่มสุราเป็นเพื่อนพวกเรา”
เยว่ฉงหยุนก็เมาไม่ต่างกัน นางตบโต๊ะดังปัง “ต้องให้ข้าผู้นี้ดื่มเป็นเพื่อนพวกเจ้าหรือไร?”
เฟิ่งฉีเจิ้งก็ตบโต๊ะดังปังเช่นกัน “หญิงปากจัด เจ้ามาตบโต๊ะใส่ผู้ใด?”
หนิงเฉินส่ายหน้า พยายามฝืนตนให้มีสติ “เรือนไป่หวาไม่ได้อยู่ที่ปราการเสวียนอู่หรือ? ที่นี่คือเมืองซีกวน”
“ไป พวกเรากลับปราการเสวียนอู่กันเดี๋ยวนี้”
เฟิ่งฉีเจิ้งเมาจนหัวหมุน ลุกขึ้นดึงหนิงเฉินแล้วเดินโซเซออกไป
พันอวี่เฉิงเมาจนเห็นคนเป็นภาพซ้อน “พวกท่านจะไปไหนกัน?”
เฟิ่งฉีเจิ้งตะโกนว่า “พวกเราจะกลับปราการเสวียนอู่”
พันอวี่เฉิงลุกขึ้นยืนโงนเงน “ไป พวกเรากลับด้วยกัน!”
ในที่นั้นมีเพียงเซียวเยี้ยนซีที่ยังมีสติ
เซียวเยี้ยนซีพูดไม่ออกไปทั้งตัว
คนพวกนี้ดื่มจนเมามายจริง ๆ กลับปราการเสวียนอู่ที่อยู่ห่างไปหมื่นลี้ก็ว่าไปอย่าง แต่กลับจะไปหาหญิงงามดื่มสุราเคล้านารีอีกต่างหาก
หนิงเฉินและพวกเมากันหมด เดินเป็นเส้นตรงไม่ได้ ปากก็พร่ำว่าจะกลับปราการเสวียนอู่ แต่แท้จริงกลับเดินวนรอบโต๊ะไม่หยุด
เฟิ่งฉีเจิ้งพ่นกลิ่นสุราออกมา “ถึงหรือยัง?”
พันอวี่เฉิงหรี่ตา พูดเสียงอ้อแอ้ด้วยท่าทางจริงจัง “ยังไม่ถึง น่าจะอยู่ข้างหน้า”