ทหารตกเป็นกองเกลียกองทัพราวหนึ่งหมื่นคน เดินตามซือซิวหย่งเข้าเมือง
ค่ายเสบียงตามมาข้างหลัง ขณะลัดผ่านประตูเมือง มีทหารคนหนึ่งหยิบมัดระเบิดจากรถม้า แล้วส่งเสียงเงียบ ๆ วางไว้เชิงกำแพง
กองทัพเข้าเมือง ซุนฉวี่จึงลงจากป้อมประตูเมือง
เมื่อเห็นประตูเมืองค่อย ๆ ปิดลง จึงเดินมาหา ยิ้มแล้วกล่าวว่า "ให้กองทัพกลับค่ายเถิด ท่านแม่ทัพซือโปรดตามข้าไปเฝ้าอ๋องวิ่น"
ซือซิวหย่งพยักหน้า แล้วเหลือบมองหยวนหลง
ส่วนทหารที่ปิดประตูเมืองแล้วเดินกลับ ต่างแหงนมองมัดระเบิดที่เชิงกำแพงด้วยความสงสัย
ทหารคนหนึ่งถามว่า "นี่มันของอะไรน่ะ?"
อีกคนส่ายหัว "ไม่รู้มาจากไหน?"
"อาจเป็นของคนของท่านแม่ทัพซือก็ได้?"
"เป็นไปได้ เอาไปถามแม่ทัพซุนสักหน่อย ดูว่านี่มันของอะไร?"
ทหารคนหนึ่งจึงอุ้มมัดระเบิดขึ้น จะไปถามซุนฉวี่
ขณะนั้นเอง ซุนฉวี่กำลังจะพาซือซิวหย่งไปพบเหลิงเหวินเหยียน
แต่แล้วก็ได้ยินหยวนหลงกล่าวว่า "เชิญไม่ต้องรีบ กองทัพของอ๋องผู้สำเร็จราชการคงจะใกล้ถึงแล้ว"
สีหน้าซุนฉวี่เข้มขึ้น มองหยวนหลงหนึ่งครั้ง แล้วหันไปกล่าวกับซือซิวหย่งว่า "ลูกน้องของท่านแม่ทัพซือไม่มีสามัญสำนึกกันทั้งคนหรือเป็นอย่างไร? แค่นี้เอง เขามีสิทธิพูดตรงไหน?"
ซือซิวหย่งมองไปยังหยวนหลง "นี่..."
หยวนหลงยิ้ม "ไม่ต้องตกใจ ไม่ต้องตกใจ เราแค่รอรับอ๋องผู้สำเร็จราชการก็พอแล้ว... ส่วนเหลิงเหวินเหยียนนั้น ไม่ต้องไปเฝ้าก็ได้"
ซุนฉวี่โกรธจัด "กล้าอวดดี! เจ้ากล้าบังอาจถึงเพียงไหน เอาชื่อท่านอ๋องวิ่นมาเรียกตรง ๆ ?"
หยวนหลงหัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง "อ๋องวิ่นหรือ? อ๋องของต้าเสวียนมีมากมาย เช่นอ๋องผู้สำเร็จราชการ อ๋องอู้ เซียงหวาง... ส่วนที่เรียกว่าอ๋องวิ่นนั้น ข้าไม่เคยได้ยิน