นับแต่นั้นเป็นต้นมา หนิงเฉินแทบคลั่งจากภาระที่รุมเร้า!
กลางวันต้องกำกับกิจการทหาร
ยามค่ำยังต้องเข้าวังถวายตัวรับใช้ในยามราตรี
นอกจากนี้ยังมีธุระมากมายที่รอเสพติ้วอยู่ บัดนี้แคว้นอู่กับต้าเสวียนเปิดการค้าขายระหว่างกันแล้ว กิจการของเขาก็ต้องกางขยายออกไปด้วย
ในเวลาเดียวกัน เนี่ยเหลียงก็ต้องถูกเรียกกลับ ไปรับตำแหน่งเดิม เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของพระเจ้าอาน
พระเจ้าอานก็เฉลียวฉลาดนัก งานราชการแผ่นดินเริ่มเข้าทรงขึ้นแล้ว
แน่นอน ย่อมมีฮ่องเต้เสวียนถวายคำแนะนำอย่างพิถีพิถันอยู่เบื้องหลัง
ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังก้าวไปในทางที่ดี
ข่าวที่หนิงเฉินรุดเข้าเมืองหลวงแพร่ไปทั่วแล้ว
ผู้ใดตกตะลึงที่สุด หาได้อื่นใดไม่ ย่อมเป็นคังหลัว
จวี่ยาง สำนักเจ้าเมือง
คังหลัวมองสาส์นลับในมือ ชั่วอีกครึ่งวันยังรู้สึกตัวไม่ขึ้น
ผ่านไปเพียงเท่าใดกัน หนิงเฉินไม่เพียงยึดแคว้นเหลียงได้ หากยังรุกเข้าครองเมืองหลวงเสียแล้ว
พระเจ้าเต๋อกับจงซือปั่ยถึงกับตกใจหนีราตรีคืน... ช่างเป็นสิ้นดีเสียนี่กระไร
ความรู้สึกอันตรายถาโถมในใจคังหลัว
เขาลอบคิดว่า เป้าหมายถัดไปของหนิงเฉินย่อมเป็นเขา
ครุ่นคิดชั่วแวบ เขาจึงร่างสาส์นฉบับหนึ่ง แล้วส่งให้ผู้รับใช้เร่งรุดนำไปถวายหนิงเฉิน
เมื่อเทียบกับหนานเยว่ ฝั่งบั่นโจว อ๋องวิ่น หรือกล่าวคือเหลิงเหวินเหยียน เมื่อได้ยินข่าวว่าหนิงเฉินเข้าครองเมืองหลวง ถึงกับตกใจพลิกถ้วยชาคว่ำในทันที
หากผู้ครองบัลลังก์เป็นพระเจ้าเต๋อ เขาย่อมไม่หวาดวิตกแม้แต่นิด
เพราะทราบดีว่าพระเจ้าเต๋อมีปณิธานสูงแต่สติปัญญาต่ำ มีความสามารถบ้าง หากหาได้น้อยนิด
แต่หนิงเฉินนั้นต่างออกไป ผู้เป็นเลิศยิ่งกว่าใครคือการรบพุ่งในสนามศึก ยังไม่นับที่บัดนี้มีทัพใหญ่หลายแสนนายในกำมือ