ภายในห้อง หมอกไอน้ำลอยฟุ้ง
ร่างงามขาวผ่องของไทเฮาตายฉายเหยี่ยวจมอยู่ในน้ำ
ครั้งก่อนนางฝึกฝนกระบี่จนเหงื่อท่วมกาย จึงคิดจะอาบน้ำสักครั้งใหญ่
ด้วยวรยุทธ์ระดับผู้ยอดยิ่งทางศาสตร์สงคราม หูไวตาคม เป็นไปได้โดยไหนที่จะไม่ได้ยินเสียงข้างนอก?
ชะตากรรมบัญญัติ หนิงเฉินคนเจ้าชู้นี่มันเลือกมาหานางเสียเมื่อไหร่กัน?
ด้วยนิสัยเจ้าชู้ของคนอย่างมัน หากรู้ว่านางกำลังอาบน้ำ จะมามองลอบโดยไม่มองหรือ?
นางผุดพรวดขึ้นจากอ่างอาบน้ำ แล้วฉวยฉลองอาภรณ์ข้าง ๆ ทันที พอเท้าสัมผัสพื้นก็ได้ห่อร่างขาวผ่องไว้หมดจดแล้ว
แต่งตัวเสร็จสรรพอย่างรวดเร็ว จากนั้นหยิบกระบี่ขึ้นมา ลอบเคลื่อนมายังหน้าประตู
หากหนิงเฉินกล้าผลักประตูเข้ามาอย่างเงียบ ๆ นางจะได้จังหวะจัดการสอนมันให้จับเข่าลั่นเสียเลย
แต่รออยู่นานหนา ประตูก็ไม่มีสัญญาณใด ๆ
แล้วสายตาของนางก็หลุดไปหยุดอยู่ที่บานหน้าต่าง
นางลอบเดินไปยังข้างหน้าต่าง เปิดเป็นแนวเล็ก ๆ มองออกไปข้างนอก
แต่สิ่งที่ทำให้นางหน่ายหน้าคือ หนิงเฉินมิได้มามองลอบแต่อย่างใด หากนั่งอยู่บนม้าหินในลานบ้าน นิ่วศีรษะลงเล็กน้อย ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าลอบคิดสิ่งใดอยู่
ไทเฮาตายฉายเหยี่ยวอดรู้สึกเหลือเชื่อไม่ได้ คนเจ้าชู้ผู้นี้ กลับมิได้มองลอบยามนางอาบน้ำ?
มันไม่ควรเป็นเช่นนี้เลยนี่
ตามความประพฤติปกติของหนิงเฉิน ต้องมองลอบแน่นอน
หรือว่าหนิงเฉินตัวนี้จะเป็นของปลอม?
ไทเฮาตายฉายเหยี่ยวส่ายศีรษะ ตนเองกำลังลอบคิดอะไรกันแน่? ทำไมเหมือนนางจะรู้สึกเสียดายเมื่อหนิงเฉินมิได้มองลอบยามนางอาบน้ำกันแน่?
จัดระเบียบฉลองอาภรณ์เรียบร้อย นางจึงเดินไปเปิดประตูแล้วออกไป
หนิงเฉินได้ยินเสียงเปิดประตู จึงเงยหน้ามอง
ใบหน้าแสดงอาการเยาะเย้ยไร้สาระทันที "เสี่ยวจั่นจื่อ อาบน้ำเสร็จแล้วหรือ?"