เหลยอานรีบส่งคนลงไปตรวจค้นห้องใต้ดินอย่างละเอียด
หนิงเฉินนั่งรออย่างเงียบงัน มิได้รีบร้อนแต่อย่างใด
ยามนี้อากาศหนาวเย็นยะเยือก ชายชุดขาวนั้นถูกยิงไปสองนัดและถูกธนูบาดเจ็บอีกหนึ่งครั้ง แม้จะเป็นยอดฝีมือขั้นเหนือชั้นก็ตาม แผลเช่นนี้หากไม่ได้รับการรักษาโดยเร่งด่วน มีแต่ตายเป็นแน่
บัดนี้ในเมืองไม่มีหมอเหลืออยู่เลย มีเพียงแพทย์หลวงที่เขาส่งมาเท่านั้น
แพทย์หลวงเหล่านั้นอยู่กับทหารบาดเจ็บมานับปี แผลจากดาบและกระบี่มองแวบเดียวก็รู้
ฉะนั้นชายชุดขาวย่อมไม่กล้าเสี่ยงไปหาแพทย์หลวงรักษา... เว้นแต่เขาจะรู้แก่ในวิชาแพทย์เสียเอง
ทันใดนั้น ดวงตาของหนิงเฉินหดแคบลง
เซียวเยี้ยนซีมีความรู้ทางการแพทย์ ถ้าชายชุดขาวนั้นเป็นอาจารย์ของนางจริง จะเป็นไปได้ไหมว่าเขาก็รู้แก่วิชาแพทย์ด้วยเช่นกัน
"มาคน"
"เปิ่นหวังขอให้ท่านช่วยเหลือ!"
หนิงเฉินกล่าวว่า "ท่านรีบไปหานางสาวเซียว ถามว่าอาจารย์ของนางรู้แก่วิชาแพทย์หรือไม่ ไปให้เร็ว กลับให้เร็ว"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
ทหารหนิงอานรับคำสั่งแล้วก็ขี่มารุดออกไป
เซียวเยี้ยนซีได้ยินเสียงปืนมาก่อนแล้ว
แต่นางมิได้โงเข้ามาสำรวจด้วยตัวเอง เกรงว่าจะเป็นตัวถ่วง จึงรีบกลับไปยังสำนักเจ้าเมือง
ระหว่างที่หนิงเฉินรออยู่ เหลยอานก็เดินมาหา สีหน้าประหลาด "เปิ่นหวัง ในห้องใต้ดินไม่มีทางลับ มีเพียงรูระบายอากาศหนึ่งรู แต่รูนั้นผู้ใหญ่เข้าไปไม่ได้เลย อย่างไรก็ดี ผนังรูมีเลือดติดอยู่ และเราพบรอยเลือดอยู่นอกรูด้วย"
หนิงเฉินขมวดคิ้ว "ท่านหมายความว่าอย่างไร"
เหลยอานกล่าวว่า "ขอให้เปิ่นหวังไปดูด้วยพระคุณเองจะดีกว่าหรือไม่"