ผั่งยวนเต๋อล้มลงจากหลังม้าเสียจนได้ คนติดตามและทหารที่ตามมาข้างหลังตกใจกันใหญ่
บางคนหน้าซีดเผือด ต่างพากันพลิกตัวลงจากหลังม้า เข้าไปดูอาการของผั่งยวนเต๋ออย่างเร่งรีบ
คราวนี้ผั่งยวนเต๋อล้มไม่เบา แต่กระดูกเส้นเอ็นไม่เสียหาย จึงไม่เป็นอะไรมาก... แต่หัวใจของเขากลับเย็นเยียบราวตกนรก
"ท่านหลวงพั่ง ไม่เป็นอะไรนะพ่ะย่ะค่ะ?"
"ท่านหลวงพั่ง ทรงรู้สึกเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?"
"เร็ว เรียกหมอเถิ..."
ได้ยินความห่วงใยของคนรอบข้าง หัวใจผั่งยวนเต๋อไม่อุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ราวกับจมอยู่ก้นห้วงน้ำแข็ง
"เงียบทั้งหมด!"
ผั่งยวนเต๋อตะโกนลั่น แล้วพยุงตัวยืนขึ้นด้วยแรงคนติดตาม สะดุ้งเหมือดคลำทางวิ่งตรงไปยังหนิงเฉิน
คุณชายพั่งกับหนุ่มหน้าแหลมตาโตนั้นแลบริ้วรอยยิ้มเยาะ
คนอื่นมองหนิงเฉินและพวกด้วยแววตาอาลัย
เห็นท่าทีอาฆาตแค้นของผั่งยวนเต๋อเช่นนี้ พวกเขาคงจบสวรรค์แล้ว
แต่สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดคือ ผั่งยวนเต๋อวิ่งมาถึงหน้าหนิงเฉิน แล้วก็โขกศีรษะลงกับพื้นคำนับ
ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนตะลึงงันราวกับรูปปั้นธรรมดา
นี่...?
"กระหม่อมผั่งยวนเต๋อ ขอคารวะอ๋องผู้พิทักษ์แคว้น!"
ผั่งยวนเต๋อร้องสูง เสียงสั่นคลอ
อ๋องผู้พิทักษ์แคว้น?
นั่นมิใช่หนิงเฉินหรือเป็นอย่างอื่น?
คนทั้งบริเวณตกตะลึงเหลือคณา แข็งทื่อราวหินแกะ
ทหารที่ตามผั่งยวนเต๋อมาเป็นพวกแรกที่รู้ตัวทัน ต่างหยุบลงคำนับพร้อมกันราวพายุลม
"ขอคารวะอ๋อง!"
ราษฎรโดยรอบตื่นจากความงั้น รีบหยุบลงคำนับกันทั้งที่!
คุณชายพั่งกับหนุ่มหน้าแหลมตาโตเลือดหยุดเย็น ใบหน้าไร้ซึ่งโลหิต