ปังปังปัง!!!
เสียงปืนไฟรัวกระหน่ำดังต่อเนื่องกัน
ตามมาด้วยแรงระเบิดที่สั่นสะเทือนพื้นดินทั้งราบ
ค่ายใหญ่แคว้นเหลียงทั้งค่ายพลันเต็มไปด้วยเสียงร้องฆ่าฟันทุกทิศ ยุ่งเหมือนโขนพลำไปหมด
เหล่าทหารแคว้นเหลียงที่กำลังเตรียมบุกเข้าค่ายเพื่อช่วยซ่งเกาจัวที่ถูกคุมขัง ต่างตั้งหลักไม่ถูก งงงวยกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"ทหารหนิงอานอยู่ที่นี่ พวกเจ้ายังไม่ยอมแพ้แล้วหรือยัง?"
ทหารหนิงอานนายหนึ่งที่ยืนเฝ้าอยู่นอกเต็นท์ตะโกนสั่งด้วยน้ำเสียงดุดัน
เหล่าทหารแคว้นลิงโจวที่ยังอ้ำอึ้งอยู่ต่างหน้าซีดเซาทันที
ภายในเต็นท์ เซียงหวางมองเหลยอานที่กำลังซ้อมตบซ่งเกาจัวอยู่ก็รู้สึกตกใจและโกรธคลั่งพร้อมกัน
ตกใจ เพราะนึกไม่ถึงว่าเหลยอานจะลงมือเสียเมื่อไร ทุบตีซ่งเกาจัวอย่างไรบ้างไร้แวว
โกรธ เพราะหนานเยว่ช่างอวดดีเกินไป ซ่งเกาจัวแม้จะเลวร้ายเพียงใด แต่ก็ยังเป็นแม่ทัพสูงสุดของแคว้นเหลียงในแผ่นดินต้าเสวียน ทว่าชาวหนานเยว่กลับลงมือโดยไม่คำนึงถึงอะไรเลย ชัดว่าไม่เคยเหลียวแลต้าเสวียนอยู่ในสายตา
แต่เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของทหารหนิงอานนอกเต็นท์ เขากลับอึ้งตึ้งไปคนละครึ่ง
ทหารหนิงอาน?
ไม่ใช่แม่ทัพเอกใต้บังคับบัญชาของหนิงเฉินหรือ?
เขาสะดุ้งตื่นทันที จ้องเหลยอานตาไม่กะพริบ
คนเหล่านี้ไม่ใช่กองทัพหนานเยว่เลย พวกเขาทุกคนถูกหลอกไปแล้ว บุคคลเหล่านี้คือผู้ใต้บังคับบัญชาของหนิงเฉิน
เพียงเช่นนี้จึงอธิบายได้ว่าเหตุใดคนผู้นี้จึงลงมือซ้อมซ่งเกาจัวทันทีโดยไม่มีปี่มีของ เพราะซ่งเกาจัวเพิ่งด่าทอหนิงเฉินอยู่เมื่อครู่
สายตาเขาหลุดไปหยุดอยู่ที่อู๋ฉงโจวที่หลบไปอยู่หัวมุม
"ท่านอู๋ เรื่องนี้มันเป็นอย่างไรกันแน่?"
อู๋ฉงโจวเห็นเหลยอานโกรธจัด อัดซ่งเกาจัวเมามืออยู่นั้น ก็รีบหลบให้ไกลแต่แรก กลัวว่าตนจะกลายเป็นปลาในบ่อที่พลอยโดนไฟครุกราน
ได้ยินเซียงหวางถาม จึงกล่าวเสียงทุ้มว่า "ท่านอ๋อง บุคคลนี้คือเหลยอาน เหลยอาน แม่ทัพใหญ่ใต้พระบังคับบัญชาของพระเจ้าหนิง