เมื่อเห็นใบหน้ซ่งเกาจัวหม่นหมองลง คิ้วขมวดมิได้เอ่ยวาจา ใบหน้าของเหลยอานก็มืดครึ้มลงทันทีเช่นกัน
“อย่างไรกัน ทหารหนานเยว่ของข้าเดินทางข้ามพันลี้มาจนเหนื่อยล้ายิ่งนัก หรือแม่ทัพซ่งจะไม่ยอมช่วยแม้เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้”
อู๋ฉงโจวรีบเข้าไกล่เกลี่ย เหยียดรอยยิ้มว่า “แม่ทัพซ่ง ทหารหนานเยว่กับทหารต้าเสวียนของเราเพิ่งจะร่วมมือกันเป็นครั้งแรก…ให้เหล่าทหารมาช่วยกันกางเต็นท์ จะได้คุ้นเคยกันทั้งสองฝ่าย สร้างความเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด เป็นผลดีต่อการประสานมือสังหารศัตรูบนสมรภูมิ”
ซ่งเกาจัวไตร่ตรองสักครู่ จึงพยักหน้าเบา ๆ
“ดี!” ซ่งเกาจัวหันตัว สั่งการรองแม่ทัพที่ยืนอยู่ข้างกายว่า “รองแม่ทัพเหริน เจ้าพาคนไปสักหย่อน ช่วยพวกเขาจัดการที่พัก”
รองแม่ทัพเหรินก้มตัวรับองค์คำสั่ง “รับทราบพ่ะย่ะค่ะ!”
อู๋ฉงโจวยิ้มว่า “แม่ทัพซ่ง แม่ทัพเหวียนเดินทางมาไกลลำบากยิ่ง หิวโหยมานานแล้ว…”
ซ่งเกาจัวพยักหน้าน้อย ๆ ก็เพราะบัดนี้ทั้งสองแคว้นเป็นพันธมิตรกัน หน้าด้านก็ยังต้องผ่านไปได้
“เปิ่นกวนได้ให้คนเตรียมที่เลี้ยงสุราไว้แล้ว…ท่านอู๋ แม่ทัพเหวียน ข้าเชิญ!”
เหลยอานพาคนติดตามกว่า 20 ชีวิต เดินตามซ่งเกาจัวมายังเต็นท์ของเขา
ภายในเต็นท์ ข้าวปลาสุราเตรียมพร้อมมาแล้ว
ซ่งเกาจัวกล่าวว่า “ทั้งสองท่าน ข้าเชิญประทับนั่ง!”
จากนั้นจึงให้คนไปเชิญเซียงหวางมาร่วมโต๊ะด้วย
เมื่อเซียงหวางเสด็จเข้ามาในเต็นท์ เห็นซ่งเกาจัวกับอู๋ฉงโจวนั่งร่วมโต๊ะกับคนแต่งกายเครื่องแบบทหารหนานเยว่ สีหน้าของพระองค์ก็เสียจนไม่อาจบรรยาย
ซ่งเกาจัวมิได้ลุกขึ้น หาแต่กล่าวอย่างเฉยเมยว่า “อ๋อง ขออนุญาตแนะนำ ท่านนี้คือแม่ทัพเหวียนแห่งหนานเยว่