รุ่งขึ้น ยามเช้า!
หนิงเฉินเพิ่งตื่นนอน เขายืดเส้นยืดสาย รู้สึกว่าหลับสบายเหลือเกิน
แต่เขาคงไม่ได้หลับไปนานนักกระมัง? ฟ้ายังไม่มืดเลย
ทันใดนั้น ท่าทางยืดเส้นยืดสายของเขาก็ชะงักค้าง
เพราะมีคนยืนเรียงแถวอยู่ข้างเตียงอย่างพร้อมเพรียง
หนิงเฉินสะดุ้งตกใจ
“หนิงหลง เจ้าตื่นแล้วหรือ?”
“ท่านอ๋อง รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”
เมื่อเผชิญกับความห่วงใยของทุกคน หนิงเฉินก็มีสีหน้างุนงง
หนิงเฉินกระชับผ้าห่มผืนเล็กให้แน่น แล้วกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “พวกเจ้าเป็นโรคจิตหรือไร? มายืนล้อมเตียงข้าทำไม?”
เซียวเยี้ยนซีกับคนอื่นๆ มองหน้ากันไปมา
“หนิงหลง เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองหลับไปนานเท่าใด?”
หนิงเฉินชะงักไป “ฟ้ายังไม่มืด แต่ข้าคงหลับไปหนึ่งชั่วยามแล้วกระมัง?”
เซียวเยี้ยนซีกล่าวว่า “เจ้าหลับตั้งแต่ยามเซินเมื่อวานจนถึงตอนนี้ เกือบสิบชั่วยามแล้ว”
หนิงเฉินตกตะลึงอย่างยิ่ง!
“สิบชั่วยาม? ล้อเล่นน่า?”
หนิงเฉินไม่เชื่อ ในความทรงจำของเขา ดูเหมือนจะไม่เคยหลับนานขนาดนี้มาก่อน
เฟิ่งฉีเจิ้งกล่าวว่า “เจ้าหลับไปเกือบสิบชั่วยามจริงๆ ราวกับหมดสติไป เรียกอย่างไรก็ไม่ตื่น...พวกเรานึกว่าร่างกายเจ้ามีปัญหา ฝ่าบาทจึงเรียกแพทย์หลวงจากในวังมาหลายคน”
“แต่หลังจากตรวจแล้ว ทุกคนต่างบอกว่าเจ้าไม่เป็นอะไร อาจแค่เหนื่อยเกินไปเท่านั้น!”
“ฝ่าบาทนี่ก็จริง ไม่รู้จักเมตตาต่อดอกไม้งามบ้างเลยหรือ? ต้องทำให้เจ้าเหนื่อยตายถึงจะพอใจใช่หรือไม่? แม้แต่ลาที่หมุนโม่ในหมู่บ้านก็ยังไม่ถูกใช้งานหนักขนาดนี้!”
หนิงเฉินหน้าดำคร่ำเครียด “หุบปาก!”