หนิงเฉินตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นช่วงสายของวันถัดไปแล้ว!
เขาลืมตาขึ้น เหยียดขี้เกียจไปได้ครึ่งทางก็สะดุ้งตกใจ
ข้างเตียงมีคนยืนเรียงกันเป็นแถว
ครั้งนี้จักรพรรดินีก็อยู่ด้วย
เพื่อหนิงเฉิน วันนี้นางถึงกับไม่ได้เสด็จไปว่าราชการ
แต่หนิงเฉินดูเหมือนจะลืมไปว่าสถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองแล้ว เมื่อวานก็เพิ่งเกิดเหตุการณ์เช่นเดียวกัน
เขาห่อตัวด้วยผ้าห่มผืนน้อยแน่น ดูอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง สายตาของคนเหล่านี้แปลกประหลาดเกินไป ชวนให้ขนลุกยิ่งนัก
“พวกท่าน...พวกท่านเป็นคนวิปริตหรือ? มายืนล้อมเตียงข้าทำไม?”
หนิงเฉินพูดประโยคเดิมกับเมื่อวาน
เซียวเยี้ยนซีและคนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าเป็นกังวล
เมื่อคืน จักรพรรดินีเรียกแพทย์หลวงมาสิบกว่าคน ให้ผลัดกันตรวจ...แต่ผลที่ได้กลับตรงกัน ร่างกายของหนิงเฉินไม่มีปัญหา อาการง่วงซึมเป็นเพียงเพราะเหนื่อยล้าเกินไป
แต่จักรพรรดินีกับเซียวเยี้ยนซีต่างรู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้
เรื่องที่หนิงเฉินมีร่างกายแข็งแรงเพียงใด พวกนางสองคนย่อมรู้ดีที่สุด
ดังนั้นพวกนางจึงมั่นใจว่าร่างกายของหนิงเฉินเกิดปัญหาใหญ่แล้ว
เดิมทีจักรพรรดินีคิดจะให้คนไปเชิญมหาปุโรหิตมา
แต่เซียวเยี้ยนซีห้ามไว้ เพราะมหาปุโรหิตบอกว่าวันนี้จะมาหาหนิงเฉิน
เซียวเยี้ยนซีถามด้วยความเป็นห่วง “หนิงหลง เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”
หนิงเฉินส่ายหน้า “ไม่เลย ร่างกายข้าแข็งแรงดี...พวกท่านเป็นอะไรกัน เหตุใดถึงทำตัวแปลก ๆ?”
พูดจบ หนิงเฉินก็หันไปมองจักรพรรดินีด้วยความฉงน “เมื่อคืนข้านอนทั้งที่ไม่ได้ถอดเสื้อผ้าหรือ?”
เมื่อคืนเขาน่าจะนอนกับจักรพรรดินีมิใช่หรือ เหตุใดถึงไม่ได้ถอดเสื้อผ้า?