หนิงเฉินได้ดอกบัวน้ำแข็งไร้มลทินมาในมือ ในใจเอ่อล้นด้วยความปลาบปลื้ม
แต่หานเกาฉื่อกลับโกรธจนเกือบระเบิด
เพราะเขาค้นพบว่ากองทองคำเงินและของล้ำค่านั้น มีเพียงชั้นบนสุดที่เป็นทองเงินแท้ ส่วนด้านล่างล้วนเป็นก้อนหินทั้งสิ้น
เขารีบนำความขึ้นกราบซิงซ่านทันที
ซิงซ่านได้ฟังดังนั้น โกรธจนตามืดมิด
“องค์รัชกาลผู้พิทักษ์แห่งต้าเสวียน เจ้าผู้ไร้คำสัตย์ ใช้ก้อนหินแทนทองเงิน ไม่กลัวว่าคนทั้งโลกจะหัวเราะเยาะหรือ!”
ทหารส่งเสียงของซีเหลียงตะโกนขึ้นพร้อมกันทั้งหมด
หนิงเฉินยิ้มเย็น ครั้งนี้ไม่ต้องใช้เฟิ่งฉีเจิ้ง ใช้พลังเสียงเคลื่อนเองพลางดุด่าว่า “เจ้าทั้งหลายเปลืองเวลาของเปิ่นหวังไปมหาศาล หากเจ้านำดอกบัวน้ำแข็งไร้มลทินมาส่งถึงราชธานีต้าเสวียนแต่แรก เจ้าขอภูเขาทองภูเขาเงินเท่าไร เปิ่นหวังก็ให้หมด”
“แต่เจ้ากลับไม่รู้จักดีรู้จักชั่ว ตั้งใจกลั่นแกล้งเปิ่นหวังจนต้องมาทำการแทนด้วยตนเอง ย่อมต้องแลกมาด้วยราคา”
“ครั้งนี้เป็นเพียงให้เจ้าได้รับบทเรียน... หากคราวหน้ายังกล้าขวางกิจการของเปิ่นหวังอีก เปิ่นหวังจะนำพลม้าเหล็กนับล้านแห่งต้าเสวียนบดขยี้ซีเหลียงกั๋วของเจ้าให้ราบคาบ”
ซิงซ่านโกรธจนทั้งกายสั่นเทิ้ม
“ไม่คิดมาก่อนว่าองค์รัชกาลผู้พิทักษ์แห่งต้าเสวียนจะเลวทรามเช่นนี้ ไร้คำสัตย์เสียนี่ก”
“เจ้าบอกว่าเปิ่นหวังไร้คำสัตย์?” ดวงตาหนิงเฉินเยือกเย็น “เปิ่นหวังเคยป่าวประกาศว่าจะทำลายซีเหลียงกั๋วของเจ้า... ดูท่าเจ้าคงกำลังบีบให้เปิ่นหวังต้องรักษาคำสัตย์อยู่กระมัง?”
“สถานที่แห่งนี้กว้างขวาง เหมาะแก่การตัดสินชี้ขาด... เปิ่นหวังเพียงเล่นงานเจ้าเท่านั้น เจ้าจะทำอะไรได้? ไม่พอใจก็มาลองดิ เปิ่นหวังยินดีประชันให้ถึงที่สุด”