หนิงเฉินเดินมาถึงเต็นท์ของเยว่ฉงอวิ๋น
พื้นดินมีศพนอนเรียงรายราวเจ็ดแปดศพ บาดแผลของพวกเขาแทบทั้งหมดกระจุกอยู่ที่บริเวณลำคอ
ยังมีนักฆ่าอีกไม่กี่คนที่ถูกจับเป็นเชลย
“กระหม่อมคารวะท่านอ๋อง!”
ทุกคนก้มศีรษะคารวะ
หนิงเฉินโบกมือ สายตาเหลือบไปยังเยว่ฉงอวิ๋น
เยว่ฉงอวิ๋นสวมชุดเกราะเต็มยืด มือถือทวนพู่แดง ท่วงท่างดงามดุจนักรบ
“เจ้าเป็นคนสังหาร?”
เยว่ฉงอวิ๋นพยักหน้า “ใช่ พวกมันพยายามจะชิงกล่องนั้นไป”
“เคยฆ่าคนมาก่อนหรือไม่?”
“ทูลท่านอ๋อง ยังไม่เคย!”
หนิงเฉินยิ้มแล้วกล่าวว่า “ฝีมือทวนเจ้าดีนัก ครั้งแรกที่ฆ่าคนก็สะอาดฉับเพียงนี้ ถือว่ากล้าหาญนัก... การฆ่าคนครั้งแรก รู้สึกเป็นเช่นไร?”
เยว่ฉงอวิ๋นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “รู้สึกขยะแขยงอยู่บ้าง”
หนิงเฉินยิ้มมุมปาก การฆ่าคนครั้งแรก ย่อมรู้สึกขยะแขยงเป็นแน่
เขาเดินไปยังนักฆ่าที่ถูกจับได้ทั้งหลาย “จงเล่ามาว่า ใครเป็นผู้ส่งเจ้ามา?”
นักฆ่าทั้งหลายนิ่งเงียบไร้วาจา
หนิงเฉินหันไปมองหยวนหลงหนึ่งครั้ง
หยวนหลงเอ่ยเสียงต่ำว่า “อยู่ต่อหน้าท่านอ๋อง ยังไม่ขอสารภาพตามความจริงอีกเรอะ?”
นักฆ่าทั้งหลายยังคงเงียบงัน
ปัง!!!
หยวนหลงฟาดแท่งเหล็กเข้าที่ลำคอนักฆ่าหนึ่งคน พร้อมเสียงกระดูกแตกที่เสียดแทงหู ลำคอของผู้นั้นหักแหลก ดับชีพตายคาที่
นักฆ่าที่เหลือตัวสั่นระริก แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หยวนหลงชี้แท่งเหล็กในมือข่มขู่ที่ลำคอนักฆ่าอีกคน “เล่ามา ใครเป็นผู้ส่งเจ้ามา?”
ผู้นั้นถึงบางอันเปิดปาก เงยหน้าขึ้นตะโกนว่า “จะฆ่าก็จงฆ่าไป กระหม่อมเป็นนักรบแห่งซีเหลียง ไม่เคยกลัวความตาย!”
หยวนหลงแปลกใจ “เจ้าเป็นชาวซีเหลียงกั๋วหรือ?”