เมื่อเห็นหนิงเฉิน ฮ่องเต้เสวียนก็ทรงรู้สึกพละกำลังในพระวรกายดีขึ้นมาก
พระองค์เสด็จตรัสล้อเสียงสดุ้ง “เจ้าตัวดี แกนั่นเป็นเสาหลักแห่งต้าเสวียน ยังจะร้องไห้โยเยอีก ไม่อายรึไงกัน”
ตรัสแล้วก็ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้หนิงเฉินเข้าเฝ้าใกล้พระชายา
หนิงเฉินก้าวเข้าไป ฮ่องเต้เสวียนทรงคว้ามือของมันไว้ ตรัสเบา ๆ ว่า “ไม่ต้องกังวล เจิ้นไม่เป็นอะไรหรอก
เกิด แก่ เจ็บ ตาย ล้วนเป็นของมีคู่ในวิถีมนุษย์ เจิ้นชราลงแล้ว...ฮ่องเต้เหล่าโบราณรุ่นแล้วรุ่นเล่าล้วนปรารถนาถึงอมตะ แต่ปลายทางกลับมีผู้อายุยืนเพียงหยิบมือ และผู้ที่ตายอย่างสงบยิ่งนับได้เพียงไม่กี่คน จะว่าไปเจิ้นก็ถือว่ายืนยาวพอควรแล้ว!
ชีวิตของเจิ้นนี้ แม้ไม่มีผลงานใหญ่หลวงอะไร แต่ก็ทำให้ราษฎรต้าเสวียนมีข้าวกิน ขึ้นเบื้องบนไม่อายเบื้องหลังบรรพชน ลงเบื้องล่างไม่อายไพรฟ้า เจิ้นก็เป็นพอใจแล้ว ฉะนั้นย่อมไม่เกรงกลัวความตาย”
หนิงเฉินน้ำตาทะลักไหลพราก
สิ่งเดียวที่เขาหวาดกลัวที่สุด คือผู้ใหญ่ที่รักและเมตตาเขาเหล่านั้นจะต้องจากไปรอบทีละคน
ฮ่องเต้เสวียนเสียงแหบพร่า ตรัสตำหนิด้วยรอยยิ้ม “เจ้าตัวดี ร้องไห้ทำไม เจิ้นชีวิตนี้ช่างโชคดีเหลือเกิน ไม่ต้องแย่งชิงใด ๆ ก็ได้ครองบัลลังก์ มีแม่ทัพเฒ่าเฉินเป็นค้ำช่วงแรก ต่อมาก็มีเจ้าอีกคน
แผ่นดินต้าเสวียนมั่นคงแข็งแรง ซีเหลียงกับแคว้นเกาลีต่างยอมอ่อนน้อม...แม้เจิ้นลงไปเบื้องล่าง ก็ยังมีหน้าพอจะพบหน้าบรรพชนได้
เจิ้นไม่กลัวตาย เพราะเบื้องบนเบื้องล่างล้วนมีคนรักของเจิ้นอยู่ทั้งสองแห่ง”
หนิงเฉินยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม!
เขาเช็ดน้ำตา แต่ยิ่งเช็ดยิ่งไหล หยุดยั้งมิได้เลย
ฮ่องเต้เสวียนทอดพระเนตรมัน ตรัสหัวเราะเยาะ “พวกเจ้าลองดูสิ นี่แหละอ๋องผู้พิทักษ์แคว้นผู้เกรียงไกรเลื่องชื่อแห่งต้าเสวียนของพวกเรา ดันมานั่งร้องไห้โยเยอยู่ตรงนี่...ถ้าให้แม่ทัพศัตรูในแคว้นอื่นรู้เข้า ต้องหัวเราะฟันหลุดแน่นอน