หนิงเฉินควบม้ามาถึงคุ้มแม่ทัพเฒ่าเฉิน
ยามนี้แล้วแต่เสี้ยวค่ำ ประตูใหญ่คุ้มแม่ทัพปิดสนิท
หนิงเฉินผูกม้าไว้แล้วก้าวขึ้นไปเคาะประตู
ประตูคุ้มเปิดออก
ผู้เปิดประตูเป็นชายวัยสี่สิบต้น ร่างกายแข็งแกร่ง
“อ๋องหรือกระหม่อมนึกไม่ถึง?”
ชายผู้เปิดประตูเหลียวเห็นหนิงเฉินชัดก็เปล่งสีหน้าตกตะลึง
คนในคุ้มแม่ทัพรู้จักหนิงเฉินกันทั้งคุ้ม
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ “แม่ทัพเฒ่านอนหลับแล้วหรือยัง?”
ชายหนุ่มส่ายหน้าแร้นแค้น “ท่านแม่ทัพเฒ่าช่วงนี้ป่วยนอนเรื้อรัง จะไปหวังว่าจะนอนหรือไม่นอนก็หาได้”
หนิงเฉินคุ้นเคยกับคุ้มแม่ทัพเป็นอย่างดี จึงลัดเลาะมายังห้องนอนของท่านแม่ทัพเฒ่าได้อย่างคล่องแคล่ว แล้วได้เห็นแม่ทัพเฒ่าเฉินนอนอยู่บนแท่นนอน
แม่ทัพเฒ่าเฉินยังไม่ได้นอน หรือจะว่าไปเพิ่งตื่นมาก็ว่าได้ ช่วงนี้นางอาพาธนอนอยู่ ช่วงลงหลับยาวนานกว่าช่วงสติเสมอ
“หนิงเฉินหรือ?” แม่ทัพเฒ่าเฉินเห็นหนิงเฉินก็ทรงตกตะลึงนัก “เด็กนัยน่ะ เมื่อไรกลับมา?”
หนิงเฉินเอ่ยเบา ๆ “เพิ่งกลับมาบ่ายวันนี้!”
“เข้าเฝ้าฝ่าบาทแล้วหรือ?”
หนิงเฉินพยักหน้านิดเดียว ขอบตาแดงชำ
ชราผู้เสี่ยงชีพอยู่ในสนามรบมาทั้งชีวิต บัดนี้ผอมลงไปกว่าเดิมเกือบรอบตัว ใบหน้าซูบผอม สุขภาพย่ำแย่นัก
แม่ทัพเฒ่าเฉินมองเขา “เด็กนัยน่ะ กะจะร้องไห้หรือ? อย่ามาร้องเลย แก่ข้าเกลียดผู้ที่ร้องไห้ฟ่ะโฮกยิ่งนัก
พวกเราเป็นทหาร เสียเลือดย่อมไม่เสียน้ำตา...แก่ข้านับได้ว่าใกล้แปดสิบเข้าไปแล้ว บรรดาแม่ทัพแห่งต้าเสวียนของเรา แก่ข้าช่างมีอายุยืนที่สุด...แต่เด็กอย่างเจ้าน่ะ ภายหน้าย่อมมีอายุยืนกว่าแก่ข้าเป็นแน่ ถ้าเจ้ามีชีวิตไม่ถึงร้อยปี ก็อย่ามาลงไปหาข้าเลยนะ”
หนิงเฉินพยักหน้าเงียบ ๆ “เป็นอย่างนั้น ข้าจะพยายามมีชีวิตให้ถึงร้อยปี”