“เสด็จพี่ตรัสมีเหตุผล!”
คังหลัวสงบใจลงได้เล็กน้อย เพราะหากหนิงเฉินคิดจะโจมตีหนานเยว่ ก็ต้องตีด่านเจี้ยนเสวียนให้แตกเสียก่อน
หากหนิงเฉินบุกโจมตีด่านเจี้ยนเสวียน พวกเขาคงได้รับข่าวกันนานแล้ว
เมื่อยามนี้ยังไม่มีข่าวว่าหนิงเฉินบุกโจมตีด่านเจี้ยนเสวียน ก็แสดงว่าเขาคิดมากไปเอง
คังเสี้ยวเดินไปตักน้ำมาหนึ่งถ้วยให้คังหลัว ยิ้มกล่าวว่า “เจ้าเป็นผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นเหนือคนรุ่นเยาว์ทั้งปวงมาตั้งแต่เล็ก...นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นเจ้ากระวนกระวายเพราะคนคนเดียวจนอยู่ไม่สุข”
“ขอบพระทัยเสด็จพี่” คังหลัวรับถ้วยน้ำมาดื่มสองอึก จากนั้นยิ้มขื่นกล่าวว่า “หนิงเฉินเป็นคู่ต่อสู้ที่น่าเคารพและน่าหวาดหวั่น”
แววตาคังเสี้ยวพลันเย็นเยียบยิ่ง ประหนึ่งงูพิษที่จ้องจะเขมือบผู้คน เขากัดฟันกล่าวว่า “ใช่...เขาเป็นคู่ต่อสู้ที่น่าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง หนิงเฉินประหนึ่งรอยรั่วของโลกใบนี้
“ต้องกำจัดเขาให้ได้ หากเขาไม่ตาย หนานเยว่ก็ทำได้เพียงเป็นเมืองขึ้น ส่วนพวกเราล้วนต้องตาย”
คังหลัวพยักหน้าอย่างหนักแน่น เขาเห็นพ้องกับคำพูดของคังเสี้ยวอย่างยิ่ง
แต่แล้วใบหน้าก็เต็มไปด้วยโทสะ “เสด็จพี่ก็เห็นแล้ว จางเทียนหลุนคนขี้ขลาดตาขาวผู้นี้ เอาแต่ตั้งรับ ไม่กล้าเป็นฝ่ายบุกโจมตีหนิงเฉินเลย”
คังเสี้ยวมีแววสังหารในดวงตา ทำท่าปาดคอ “หรือข้าจะ...”
คังหลัวส่ายหน้า “ไม่ได้เด็ดขาด จางเทียนหลุนระมัดระวังตัวมาก องครักษ์ข้างกายล้วนเป็นคนสนิทของเขา มีจำนวนไม่น้อย ทั้งฝีมือก็ไม่เลว
“ที่สำคัญที่สุดคือ แม้เขาจะถูกขับออกจากเมืองหลวงต้าเสวียน แต่ก็ยังเป็นสายเลือดราชวงศ์ กองทัพชายแดนตะวันออกยังยอมรับเขา”