เมื่อเห็นตันไทชิงเยว่ชักกระบี่ อย่าว่าแต่ท่านจักปากสกปรกเลย แม้แต่คนอื่นอีกหลายคนต่างก็สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
เฉินกู้อี้ขมวดคิ้ว กล่าวเสียงขรึมว่า “หญิงศักดิ์สิทธิ์ประสงค์จะทำสิ่งใด?”
ตันไทชิงเยว่กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ไม่มีอะไร แค่ฆ่าคนคนหนึ่งเท่านั้น...ท่านเฉินโปรดหลีกไป อย่าให้เลือดกระเด็นเปื้อนตัว”
คนทั้งหลายหน้าซีดเผือด
ตันไทชิงเยว่เป็นถึงผู้ยอดยิ่งทางศาสตร์สงคราม ต่อให้เป็นเฉินกู้อี้ มหาขุนศึกผู้เป็นผู้นำเหล่าแม่ทัพ ก็ยังรับมือนางได้ไม่กี่กระบวน
ท่านจักหวาดกลัวขึ้นมา ตะโกนเสียงดังแต่ใจฝ่อว่า “หญิงศักดิ์สิทธิ์ เปิ่นกวนรับพระราชโองการมา...”
เขายังพูดไม่ทันจบ กระบี่ในมือของตันไทชิงเยว่ก็พุ่งออกไปแล้ว
กระบี่ราวกับมีดวงตา หมุนวนรอบคนทั้งหลายหนึ่งรอบ หลบเลี่ยงผู้อื่น แล้วเฉือนคอท่านจักได้อย่างแม่นยำ ก่อนหมุนกลับมาลอยเข้ามือของตันไทชิงเยว่
ท่านจักใช้มือทั้งสองกุมคอแน่น เลือดทะลักออกมาตามซอกนิ้ว ลำคอส่งเสียงแปลกประหลาดครืดคราด
คนอื่นต่างสะดุ้งทั้งตัว ใบหน้าแก่เฒ่าซีดเผือด
ตันไทชิงเยว่หยิบผ้าไหมสีขาวออกมา ค่อยๆ เช็ดเลือดบนคมกระบี่
ฟึ่บ!
กระบี่ล้ำค่ากลับเข้าฝัก
ผ้าไหมสีขาวร่วงลงในเตาถ่าน ไม่นานก็กลายเป็นเถ้าธุลี
เฉินกู้อี้และคนอื่นๆ สีหน้าซีดเผือด ปลายนิ้วสั่นเทาไม่หยุด
ตันไทชิงเยว่จะฆ่าคนสักคน ช่างเป็นเรื่องง่ายดายเหลือเกิน!
แต่การเดินทางครั้งนี้มีเขาเป็นหัวหน้า เมื่อขุนนางใหญ่ของราชสำนักตายลง มหาขุนศึกอย่างเขาย่อมทำเป็นไม่เห็นไม่ได้
“หญิงศักดิ์สิทธิ์ เจ้าช่างบังอาจนัก กล้าสังหารขุนนางที่ราชสำนักแต่งตั้งโดยพลการหรือ?”
ตันไทชิงเยว่เหลือบมองเขา กล่าวเรียบๆ ว่า “ข้าเป็นหญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งซีเหลียง ส่วนเขาเป็นขุนนางใหญ่ของราชสำนัก เขาไร้หลักฐานกลับกล้าดูหมิ่นความบริสุทธิ์ของข้า คนไร้ความสามารถปากเหม็นเช่นนี้ เก็บไว้จะมีประโยชน์อันใด?”