อ๋องอู้ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับตกใจ
ส่วนขันทีกับทหารองครักษ์รายฝีพระบาทเหล่านั้น ต่างมีสีหน้ากระอักกระอ่วน
อ๋องอู้กล่าวว่า “เอามาให้ข้าดู”
เขารู้ว่าตราจักรพรรดิทำจากทองแดงชุบทอง แต่ฝีมือการทำและน้ำหนักของตราอันนี้กลับเหมือนตราจริงทุกประการ
เขาเป็นอ๋องแห่งต้าเสวียน เป็นขุนนาง...ย่อมไม่กล้าทำลายตราเพื่อพิสูจน์ว่าแท้หรือปลอมอย่างตันไทชิงเยว่ ซึ่งไม่ต้องคำนึงถึงสิ่งใด
ทำลายตราจักรพรรดิ มีโทษถึงประหารชีวิต
ตันไทชิงเยว่โยนตราให้เขา
อ๋องอู้รับไว้ พิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าพลันเขียวคล้ำ “เป็นของปลอมจริง ๆ ด้วย”
ตันไทชิงเยว่ขานรับเบา ๆ แล้วเดินไปหยิบตราจากมืออ๋องอู้ ก่อนเก็บเข้าตัวอย่างเป็นธรรมชาติ...ของสิ่งนี้ทำจากทองคำบริสุทธิ์เชียวนะ
มุมปากอ๋องอู้กระตุกเล็กน้อย ไม่รู้เพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าตันไทชิงเยว่ในเวลานี้ช่างคล้ายหนิงเฉินเหลือเกิน
แต่ไม่นาน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นย่ำแย่อย่างยิ่ง จ้องขันทีเขม็งพลางกล่าวเสียงเย็น “พวกเจ้าเป็นใครกันแน่? ช่างกล้านัก ถึงกับแอบอ้างเป็นคนในวังหลวง ปลอมพระบรมราชโองการ!”
แววตาของขันทีพลันเหี้ยมเกรียม เพิ่งอ้าปาก ก็ได้ยินเสียงกระบี่กรีดร้อง
ตันไทชิงเยว่จับตามองเขา เอ่ยอย่างเฉยชา “คิดให้ดีก่อนค่อยพูด หากเจ้ากล้าสั่งให้ลงมือ ชีวิตเจ้าก็จบสิ้น”
ใบหน้าขันทีซีดเผือด
ตันไทชิงเยว่เอ่ยเสียงเรียบ “ดูท่าเจ้าจะรู้ว่าข้าเป็นใคร...เช่นนั้นให้ข้าลองเดาดู พวกเจ้าน่าจะเป็นคนของสภาพันแคว้น และคงเป็นคังเป่าเป่าส่งพวกเจ้ามาใช่หรือไม่?”