ตันไทชิงเยว่เพื่อหนิงเฉิน จึงออกตามล่าสังหารคังเป่าเป่า
ส่วนหนิงเฉินซึ่งอยู่ไกลถึงเซียงโจว ยามนี้ก็ลับดาบรอคอยแล้ว
หน้าสำนักเจ้าเมือง ทหารกองทัพดาบม่อหนึ่งพันสองร้อยนายตั้งขบวนเตรียมพร้อม
หนิงเฉินถือกระบี่ ก้าวยาว ๆ ออกจากประตูสำนัก จิตสังหารวูบไหวระหว่างคิ้ว รัศมีอำมหิตทั่วกายปกปิดอย่างไรก็ไม่มิด
เมื่อครู่เพิ่งได้รับข่าวว่า หมู่บ้านแห่งหนึ่งในเขตปกครองของอำเภอไห่หยวน เซียงโจว ถูกสังหารล้างหมู่บ้าน
ทั้งหมู่บ้านมีบ้านเรือนกว่าหนึ่งร้อยหลัง ผู้คนห้าร้อยเจ็ดสิบสองชีวิตถูกฆ่าตายจนหมดสิ้น ไม่มีผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว
จากการตรวจสอบ บาดแผลจากดาบบนศพดูคล้ายเกิดจากดาบซามูไรที่ชาวอาณาจักรเจาเหอใช้
ทัพหนิงอานใกล้จะมาถึงเซียงโจวแล้ว
แต่หนิงเฉินไม่ยอมรอแม้แต่นาทีเดียว นำกองทัพดาบม่อออกเดินทางทันที
เรื่องสังหารล้างหมู่บ้านนี้ ย่อมเป็นฝีมือชาวเจาเหอกว่าสามพันคนที่หลบหนีไปแน่นอน
“หยวนหลง ฉียวนจง เซียงโจวชั่วคราวขอฝากไว้กับพวกเจ้า”
ทั้งสองรีบก้มกายรับคำสั่ง “กระหม่อมรับบัญชา!”
หนิงเฉินเดินไปพลิกตัวขึ้นหลังม้า กล่าวเสียงเข้มว่า “กองทัพดาบม่อ ขึ้นม้า!”
ทหารม้ารบหนึ่งพันสองร้อยนายออกจากประตูเมืองฝั่งเหนือ มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ
......
อีกด้านหนึ่ง ตันไทชิงเยว่ไล่ตามมาตลอดทั้งคืน
กระทั่งฟ้าสางจึงหยุดพัก
เบื้องหน้าคือหมู่บ้านสือหลัว
คนของเซียวเยี้ยนซีส่งข่าวมาว่า คังเป่าเป่ามุ่งหน้ามาทางหมู่บ้านสือหลัว
แม้นางจะไม่รู้ว่าคังเป่าเป่ามาที่หมู่บ้านสือหลัวด้วยเหตุใด
แต่ก็ไม่เป็นไร นางเพียงต้องการชีวิตของคังเป่าเป่าเท่านั้น
ไล่ตามมาทั้งคืน ทั้งคนทั้งม้าต่างอ่อนล้า
ตันไทชิงเยว่หยุดพักกินอาหารเล็กน้อย