หนิงเฉินหยอกล้อกับองค์ชายหนูซื่ออยู่ครู่หนึ่ง จึงก้าวเข้าสู่หอหลัก
พันอวี่เฉิงและพวกล้วนอยู่ครบ
ครั้นเห็นหนิงเฉินเดินเข้ามา มันรีบกระโดดโลดเต้นวิ่งเข้ามาหา วิ่งวนเวียนอยู่รอบตัวอย่างครึกครื้น ทั้งทีท่าราวกับสุนัขรักนาย
ไม่ได้พบกันมานาน จึงไม่พ้นต้องกลั่นแกล้งเยาะเย้ยกันบ้างตามเคย
หนิงเฉินสั่งให้จัดงานเลี้ยง
ไม่พบหน้ากันนานเช่นนี้ ย่อมไม่พ้นต้องดื่มกันสักสองสามจอก
ผลคือหนิงเฉินดื่มจนเกินกำลัง
ครั้นตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นเสียแล้ว
"หนิงหลงตื่นแล้วหรือเพคะ?"
อวี่ตี๋ในฉลององค์เขียวอ่อน ผิวงามขาวนวลลื่น เดินมานั่งลงที่ข้างเตียง แล้วสอดมือหยิบยาแก้เมาที่วางอยู่ข้าง ๆ
"หนิงหลงเมาหนักเมื่อคืน เจ้าเครื่องแบบทองเป็นผู้อุ้มหนิงหลงกลับมาเอง...เชิญดื่มยาแก้เมาสักหน่อยจะสบายตัวขึ้นเพคะ"
หนิงเฉินเลื่อนศีรษะไปหนุนบนตักของอวี่ตี๋ แล้วอ้าปากรอรับอาหารจากมือนาง
จากสายตาของหนิงเฉิน กลับมองไม่เห็นใบหน้าของอวี่ตี๋เลย
อวี่ตี๋ดูไปไม่อ้วนเลย รอบเอวผอมบางราวกับมือล้อม แต่ยอดอกอันโดดเด่นนั้นใหญ่โตกลมกล่อม ช่างเป็นสัดส่วนเหลือเกิน
ดื่มยาแก้เมาไปหนึ่งถ้วย หนิงเฉินรู้สึกสบายตัวขึ้นมาก
"จื่อซูไปไหน?"
อวี่ตี๋เอ่ยเสียงเบาหวาน "พี่จื่อซูไปที่ห้องยาเพคะ ช่วงวันก่อนห้องยาเพิ่งเปิดกิจการ ฝ่าบาทยังพระราชทานป้ายเกียรติยศด้วยต้นพระองค์เองเลยเพคะ"
หนิงเฉินครางรับอึกใจหนึ่ง แล้วโอบกอดเอวบางของอวี่ตี๋ไว้ "มา นอนซบสักครู่กับข้าเถิด!"
แก้มแดงระเรื่อ อวี่ตี๋ตอบรับเบา ๆ แล้ววางถ้วยยาลง กำลังจะขึ้นไปบนเตียง แต่แล้วเสียงของเสี่ยวซิ่งก็ดังแว่วมาจากด้านนอก "ข้าแต่องค์อ๋อง ทางวังส่งคนมา กำลังรอท่านอยู่ที่หอโถงหน้าเพคะ!"