รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น
ทัพสิบเอ็ดหมื่นของหนิงเฉินเคลื่อนผ่านเมืองวั่งเยว่ มุ่งตรงไปยังเมืองฉีมู่
บนกำแพงเมือง จินตงสิงมองส่งกองทัพที่เคลื่อนห่างออกไป
“องค์รัชทายาท กระหม่อมไม่เข้าใจ ไม่ว่าครั้งนี้ต้าเสวียนจะสำเร็จหรือล้มเหลว หนานเยว่ก็จะคิดบัญชีนี้กับแคว้นเกาลีของเรา
ในเมื่อเราไม่ได้ผลประโยชน์อันใด เหตุใดจึงต้องให้หนิงเฉินผ่านทางด้วย?”
คนสนิทของจินตงสิงถามด้วยความไม่เข้าใจ
จินตงสิงเหลือบมองเขา ยิ้มพลางกล่าวว่า “เพราะเราล่วงเกินหนานเยว่ได้ แต่ล่วงเกินต้าเสวียนไม่ได้ พูดให้ถูกคือ เราล่วงเกินหนิงเฉินไม่ได้”
คนสนิทมีสีหน้างุนงง
จินตงสิงอธิบายว่า “หลายปีมานี้ เราปะทะกับหนานเยว่ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ยังยืนหยัดมาได้จนถึงทุกวันนี้
แต่หากเราขัดแย้งกับต้าเสวียน คงยากที่จะยืนหยัดต่อไป
หนิงเฉินผู้นี้ ต่อให้ผูกมิตรไม่ได้ ก็อย่าได้เป็นศัตรูจะดีกว่า
เราเปิดทางให้ต้าเสวียน หากหนานเยว่มาโจมตี เราก็ขอความช่วยเหลือจากต้าเสวียนได้...แคว้นใหญ่ย่อมมีความใจกว้างของแคว้นใหญ่ พวกเขาต้องมาช่วยเราแน่
เพราะฉะนั้น การเปิดทางให้ต้าเสวียนมีแต่ได้ ไม่มีเสีย
ที่สำคัญที่สุด หลังศึกครั้งนี้ หนานเยว่คงไม่มีกำลังพอจะมาสร้างปัญหาให้แคว้นเกาลีของเราแล้ว”
คนสนิทพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
......
หนิงเฉินเร่งเดินทัพตลอดเส้นทาง
เจ็ดวันต่อมา กองทัพตั้งค่ายพักฟื้นกำลัง
ภายในกระโจม หนิงเฉินกำลังพลิกดูแผนที่
นอกกระโจม หยวนหลงขอเข้าพบ
“เข้ามา!”
ม่านกระโจมถูกเปิดออก หยวนหลงก้าวยาวเข้ามา ค้อมกายคำนับ “ถวายบังคมท่านอ๋อง!”