ไป๋ชิงฟานโค้งกายคารวะ ด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น ยิ้มแล้วกล่าวว่า "ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแห่งต้าเสวียน นามเกรียงไกรเลื่องลือ มีผู้ใดในแผ่นดินไม่รู้จัก
อนึ่งท่านอ๋องเปี่ยมด้วยเกียรติเจ้า ความงามองอาจหาที่เทียบมิได้ หากสามัญชนอย่างข้าพเจ้าไม่อาจจำได้ว่าผู้ใดคือท่านอ๋อง ก็คงไม่สมกับฉายาเทพแห่งภาพวาดอย่างนี้กระมัง"
หนิงเฉินหรี่ตาจ้องมองไป๋ชิงฟาน
บุรุษชุดขาวทุกครั้งที่ปรากฏตัวย่อมสวมผ้าคลุมหน้า แต่ดวงตายังเปิดออกให้เห็น
ดวงตาของไป๋ชิงฟานเหมือนกับบุรุษชุดขาวผู้นั้น ต่างก็เป็นดวงตาเรียวยาวงามดังดอกท้อ
ส่วนสูง รูปร่าง ตรงกันทุกประการ
หนิงเฉินบัดนี้มั่นใจแปดส่วนแล้วว่าไป๋ชิงฟานคือบุรุษชุดขาวผู้นั้น
ที่เหลืออีกสองส่วน เพียงตรวจดูว่าเขาไม่มีบาดแผลบนร่างก็จะยืนยันได้
แม้ไม่ใช่แปดส่วน แม้เหลือเพียงห้าส่วน หนิงเฉินก็มิได้ตั้งใจให้เขามีชีวิตเดินออกจากสำนักเจ้าเมืองไปได้
เหตุที่ยังต้องยืนยันสองส่วนที่เหลือ ก็ด้วยเพราะเซียวเยี้ยนซี
นางเป็นศิษย์ของไป๋ชิงฟาน ย่อมต้องให้เซียวเยี้ยนซียืนยันตัวตนของเขาด้วยตนเอง
และที่สำคัญที่สุด เขาต้องชักเงาให้เห็นว่าเจตนาของไป๋ชิงฟานคือสิ่งใด
ไป๋ชิงฟานย่อมไม่ใช่คนโง่ ที่ยอมออกมาปรากฏตัวเช่นนี้ หาใช่ไร้แผนการ
หนิงเฉินดึงมุมปาก กล่าวเสียงเรียบว่า "เจ้าก็เจียมตัวเสียจริง ดูท่าไม่เพียงฝีมือทางภาพจะเลิศเลอ แม้ฝีปากก็ไปไกลไม่แพ้กัน"
ไป๋ชิงฟานโค้งกาย "ขอองค์อ๋องโปรดอย่าทรงชื่นชมเกินเลย!"
พูดจบ สายตาก็ตกอยู่ที่เซียวเยี้ยนซี เต็มใบหน้าด้วยรอยยิ้ม
เซียวเยี้ยนซีก้าวเข้าไป คารวะอย่างงดงาม "ศิษย์ขอคารวะท่านอาจารย์!"