องค์ชายห้าจ้องมองหนิงเฉินอย่างเย็นชา
แต่แล้วทันใดนั้น ใบหน้าของเขากลับแสดงสีหน้าเยาะเย้ย กล่าวว่า "หนิงเฉิน คนทั้งโลกสรรเสริญเจ้าว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ แต่ข้ากลับเห็นว่าเจ้าโง่เขลาเสียจริง"
"ถูกต้อง บัดนี้อำนาจของเจ้าเกรียงไกรไร้ขอบเขต... ทว่าเจ้าอย่าลืมนัก อำนาจทั้งปวงของเจ้าล้วนราชวงศ์ประทานให้"
"บัดนี้ตำแหน่งรัชทายาทหลวงว่างลง ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ ชัยชนะย่อมเอนเอียงมายังข้ามากที่สุด"
"หากข้าเป็นเจ้า ย่อมหันมาพึ่งพิงข้า... เพราะแท้จริงแล้วพระบิดาไม่อาจคุ้มครองเจ้าได้ตลอดชีพ เมื่อข้าได้ขึ้นสู่ตำแหน่งนั้น อำนาจของเจ้า ข้าจะเอาคืนเมื่อใดก็ได้"
"หนิงเฉิน ข้าชื่นชมความสามารถของเจ้ายิ่งนัก... ไม่เสียหายที่เจ้าจะติดตามข้า ข้ารับประกันได้ว่าเจ้าจะมีแต่รุ่งเรืองรอนานตลอดชีวิต"
หนิงเฉินก็แสดงสีหน้าเยาะเย้ยเช่นกัน
"องค์รัชทายาทที่ถูกปลดเคยกล่าวถ้อยคำเช่นนี้กับข้ามาแล้ว แต่บัดนี้เขาก็อยู่ในคุก"
"คนละวิถีไม่อาจร่วมแผนกัน เจ้าลุ่มลึกลับมาก หักหลังเหี้ยมเกรียม การร่วมมือกับคนอย่างเจ้า ย่อมเป็นดังลากหนังเสือจากตัวเสือ"
"ถ้าคนอย่างเจ้าได้ขึ้นสู่ตำแหน่งนั้น ผู้บริสุทธิ์ต้องลำบาก แคว้นต้าเสวียนก็จะถึงคราวสิ้นสุด"
"เจ้าเพิ่งกล่าวว่าฝ่าบาทไม่อาจคุ้มครองข้าตลอดชีพ นั่นไม่สำคัญ ข้าต่างหากจะคุ้มครองฝ่าบาทตลอดชีพ... แม้เจ้าได้ขึ้นสู่ตำแหน่งนั้น อำนาจของข้า เจ้าก็เอาไปไม่ได้"
"องค์ชายห้า ข้าวางถ้อยคำไว้ตรงนี้ ตราบใดที่ยังมีข้าหนิงเฉินอยู่ เจ้าอย่าหวังได้ขึ้นสู่ตำแหน่งนั้นเป็นครั้งที่สอง!"
"ข้าสาบานว่า จะทำให้เจ้าลงไปขอโทษแม่ทัพเฒ่าเฉินยังโลกันตร์ให้จงได้"