หนิงเฉินมิได้รีบรุดไปยังกองตรวจการเป็นอันดับแรก หากมุ่งหน้าสู่ถังอันถานก่อน
เมื่อแพทย์หลี่เห็นหนิงเฉินก้าวเข้ามา ก็รีบเข้ามารับ
“ขอคารวะท่านโหวพ่ะย่ะค่ะ!”
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ “ศิษย์พี่ใหญ่อยู่ที่ไหน”
“อยู่รางหลังพ่ะย่ะค่ะ!”
แพทย์หลี่นำหนิงเฉินไปยังรางหลัง ซีสืออวี่กำลังฝึกวิชาอยู่
เห็นหนิงเฉินเข้ามา จึงรีบเลิกฝึกเดินเข้ามา
หนิงเฉินควักจดหมายฉบับหนึ่งออกจากอกเสื้อ กล่าวว่า “จงนำจดหมายนี้กลับไปยังเฉวียนโจว มอบให้ทหารรักษาเมืองเฉวียนโจว เมื่อเขาเห็นจดหมายนี้ย่อมถอนทัพไปเอง”
ดวงตาของซีสืออวี่เปล่งประกาย “วิกฤตของสำนักเงาปีศาจหมดสิ้นแล้วกระมัง”
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ “ข้าไปขอมืดฝ่าบาท ฝ่าบาททรงอภัยโทษให้สำนักเงาปีศาจ... แต่ข้าได้สัญญาไว้กับฝ่าบาทว่า นับจากบัดนี้สำนักเงาปีศาจจะไม่ประกอบธุรกิจฆ่าฟันอีกต่อไป”
“หากสำนักเงาปีศาจยังคงประกอบธุรกิจฆ่าฟันต่อไป ไม่เพียงสำนักเงาปีศาจเท่านั้น แม้แต่ข้าก็จะต้องถูกลงโทษอย่างหนักด้วย”
ซีสืออวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “หมายความว่าต้องยุบสำนักเงาปีศาจหรือพ่ะย่ะค่ะ”
หนิงเฉินส่ายหน้า “ไม่ถึงกับเพียงนั้น เจ้ากลับไปบอกประมุขสำนักและพวกเขาว่า ข้าจะจัดหาอาชีพชอบธรรมให้บรรดาพี่น้องในสำนัก”
“แพทย์หลี่บริหารห้องยาได้ แสดงว่าย่อมทำการค้าเป็นแน่... ข้ามีธุรกิจชอบธรรมและกำไรงามอยู่ที่นี่ กำไรยิ่งกว่าฆ่าฟันนักหนา”
“เมื่อเจ้ากลับไปแล้ว ให้ผู้ที่ทำการค้าเป็นในแต่ละสาขาเดินทางมาพบข้าที่เมืองหลวง”
ซีสืออวี่พยักหน้า
หนิงเฉินกล่าวต่อไปว่า “คราก่อนข้าถูกลดบรรดาศักดิ์เป็นสามัญชนถูกส่งไปมณฑลซิ่วโจว และครานี้ที่เดินทางกลับจากแคว้นอู่ ตึกจันทร์มืดได้ลอบสังหารข้ามาแล้วหลายครั้ง”